Ανταπόκριση: DESTRÖYER 666, Necrochakal, Necrosadistic Goat Torture @ Temple (28/08/2025) – Rock Overdose / Rock

07/09/2025

Ανταπόκριση: DESTRÖYER 666, Necrochakal, Necrosadistic Goat Torture @ Temple (28/08/2025)

Εκεί που είμαστε σε κατάσταση “άντε να τελειώνουμε με τις ζέστες” (που έτσι κι αλλιώς μια χαρά μας πήγε φέτος) να ένα live ικανό να μας ανάψει τα αίματα πριν καν πάμε. Οι Destroyer 666 δεν χωράνε συστάσεις στο χώρο. Είναι παλιόσκυλα του κερατά , δεν μασάνε, προκαλούνε με τον τρόπο τους, έχουν τρεις δεκαετίες στην πλάτη τους τώρα θα αλλάξουν? Τέλη Αυγούστου λοιπόν, έξω από το Temple, όπου ήδη βάζαμε στοιχήματα για το πόσο κόσμο θα έχει και όχι μόνο (ο νοών νοείτω), αρχίσαμε να μαζευόμαστε μέσα σιγά σιγά καθώς έβγαινε η πρώτη μπάντα.

Τη μίζα γυρίζουν οι Necrosadistic Goat Torture. Έχουν την βάση τους στην Αγγλία αλλά ο τραγουδιστής είναι Πολωνός, κάτι που καταλάβαμε χωρίς να το ψάξουμε γιατί είπε “Good job kurwa” σε κάπου στη μέση του σετ τους. Μπήκανε με τσαμπουκά, χωρίς πολλά πολλά και στην ώρα τους, παίζοντας ολόκληρο το μοναδικό άλμπουμ της δισκογραφίας τους Armageddon Shall Com που κυκλοφόρησε το 2012 συν ένα κομμάτι (το Immortals) από το EP The Maniac’s Banquet. Το Death Metal που παίζουν βασίζεται σε ένα μίγμα Cannibal Corpse του πρώτου και Deicide μαζί με την μαυρίλα των Hypocrisy χωρίς να το κάνει black-ίζει όμως, αν και στο Nemesis υπάρχουν 1-2 ροφάκια. Ο Goatmaniac στο μικρόφωνο με παρουσία και στήσιμο διασταύρωση Corpdsegrinder και Legion (πρώην Marduk…just in case…) τραβούσε τα βλέμματα, ο κιθαρίστας αφoσιωμένος στο έργο του και ο μπασίστας ορεξάτος, όχι μόνο δε ζέσταναν το κοινό με το παραπάνω αλλά απόρησα που ήταν τόσο καλοί. Είχαν κάποια θεματάκια στον ήχο που ήταν λίγο μπουκωμένος αλλά μικροπράγματα στρώθηκαν γρήγορα. Προτείνω να ακούσετε τα Inner Daemon και Final Aeon για δοκιμή και τα λέμε.

Στην ώρα τους όλα, διάλειμμα κάνα 20λεπτο και όλο και από κανένας έξτρα ερχότανε στο venue. Σκυτάλη για τους δικούς μας Necrochakal των οποίων φετινό ντεμπούτο, έκανε μια αίσθηση στους κύκλους του ανίερου και βλάσφημου Black/Thrash/Death. Επί σκηνής ο τραγουδιστής είναι με corpsepaint (όπως και ο κιθαρίστας και ο μπασίστας), καρφοζώνια και μπλουζάκι Destruction. Καλά θα πάει! Το ύφος τους έχει στοιχεία από Blasphemy, Beherit, Impaled Nazarene, Mythos μέχρι Mortuary Drape, Acheron αλλά και Sarcofago (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ), Sextrash και Anal Vomit. Οχετός δηλαδή. Φυσικά θέλανε να μας παρουσιάσουν την πρόσφατη κυκλοφορία τους, οπότε το σετ είχε 6 κομμάτια από αυτό, μην παραλείποντας όμως και 4 από τα EP επίσης. Δεν είχαν, ούτε χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη κίνηση επί σκηνής για τέτοιο είδος, δώσε πόνο και σαπίλα στο κοινό και μια χαρά και αυτό φροντίσανε, ειδικά ο τραγουδιστής ξέρναγε φωνές δαιμόνων. Το Golgotha Necromancer είναι σαν την μύγα μες το γάλα σε σχέση με τα υπόλοιπα, όντας το πιο αργό και βασανιστικά επιβλητικό τους. Το αποκορύφωμα ήταν το Ageless Lord όπου πήραμε το πιο ανελέητο και ασταμάτητο σφυροκόπημα της βραδιάς, με το κοινό να είχε δείξει ήδη τις διαθέσεις του με τα πρώτα σπρωξίδια και mosh-ακια. Αποχώρησαν πολύ ένθερμα όπως τους άξιζε και μπράβο τους.

Μέχρι τώρα όσοι εκλεκτοί ήταν να έρθουν ήρθαν.170 περίπου κεφάλια ήταν έτοιμα να υποδεχτούν τους πιο τσαμπουκάδες και αλητήριους του είδους, οι οποίοι κάνανε 9 χρόνια από τον τελευταίο τους “βομβαρδισμό” στη χώρα μας να περάσουν οπότε καταλαβαίνετε υπήρχε δίψα! Οι πρώτες νότες του A Breed Apart ήχησαν γλυκά στα αυτιά μας, για να μας κάνουν να χαμογελάμε και να τραγουδάμε το ρεφρέν μαζί, καλωσορίζοντας μας στην κόλαση καπάκια με το ισοπεδωτικό Wildfire όπου δεν μείνανε πολλοί σταθεροί και ακούνητοι, καταλαβαίνετε. Παίρνει την μπυρούλα του λοιπόν, μας κάνει “Γεια μααας!” και με την μία δεν άργησε να βγει το γηπεδικό συναίσθημα των οπαδών τους με το σύνθημα “Destroyer, Μαγεία, Γαμώ την Παναγία! ΟΛΑ ΤΣΙΤΑ! Ακόμα και ο ήχος τους ήταν τερματισμένος τόσο που ο χρόνια ηχολήπτης του μαγαζιού απόρησε με τα κοκκινισμένα πρίμα τους αλλά ποιος είπε ότι αυτό είναι κάτι που δεν θέλαμε? Μας εξέπληξαν με τα επόμενα δύο, τιμώντας το παρθενικό τους δίσκο “ξαμολώντας τους λύκους” υπό το άκουσμα των Damnation’s Pride και Satan’s Hammer των οποίων η τσοπανίλα λειτουργεί απρόσμενα πάρα πολύ καλά συναυλιακά, όχι ότι υστερούν σε ποιότητα βεβαίως. Ήρθε η σειρά του Rise Of The Predator, που εδώ φέρθηκα στεγνά επαγγελματικά πασάροντας τα ευαίσθητα πράματα σε ένα φίλο και χώθηκα και έγω να “κάνω λίγο”, δεν άντεξα, μαστιγώστε με! Γύρισα αφού πήρα τη δόση μου αλλά εντάξει είμαι αδύναμος στο άκουσμα του Never Surrender, οπότε ξαναμπήκα λίγο στον χαμό να φωνάξω κι εγώ σαν παιδί. Αααα…ξέδωσα! Ευχαριστώ πολύ! Πάρτε ένα Guillotine για να μην παραπονιέστε όμως γιατί μετά σας ετοιμάζω κάτι τούμπανο. Αυτές οι μελωδίες της εισαγωγής με lead κιθάρα έχουν ένα βόρειο αέρα και λίγο θαλασσινό αλάτι, δηλαδή λίγο Bathory και Running Wild δηλαδή I Am The Wargod και έτοιμοι για το πρώτο επικό της βραδιάς. Black City – Black Fire για να μην γκρινιάξουν κάποιοι που θεωρούνε το Cold Steel… for an Iron Age το καλύτερό τους. Πάμε Trialed By Fire για να ξανακάνουμε “Ωωωω Ωωωω…” και μετά, το διασκεδαστικότατο Satanic Speed Metal. Όλοι ξέραμε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να κλείσει η βραδιά χωρίς να παίξουν το Iron Fist των Motorhead και εδώ το πάρτυ “ξέφυγε” τόσο που δυστυχώς, κατά λάθος, ένας όταν έκανε stage dive με κάποιο τρόπο πως έγινε δεν κατάλαβα, προκλήθηκε πτώση σε έναν με αναπηρικό καροτσάκι. Με το που έγινε αυτό, ενεργοποιήθηκαν οι γύρω και αμέσως σήκωσαν το παιδί σχηματίζοντας προστατευτικό κλοιό γύρο του για όσους δεν πήραν χαμπάρι και συνέχιζαν στο pit. Μέχρι εκεί όμως, δεν προκλήθηκε κανένας τραυματισμός. Μπροστάρης είμαι σε mosh, με καπνογόνα γουστάρω (αν και δεν το έχω κάνει ομολογώ) και ό,τι μας χαρακτηρίζει την διακέδαση σαν μεταλλάδες δεν θέλω να σταματήσει και να γίνουμε όπερα (όπως πάει), αλλα guys στοχεύστε καλύτερα και έχετε λιιίγο παραπάνω το νου σας την επόμενη φορά να είμαστε όλοι χαρούμενοι, ΟΚ? Επίλογος με Lone Wolf Winter με την υπέρτατη ριφάρα στην αρχή να μας παίρνει τους σβέρκους και την μπάντα να μας αποχαιρετά στο τσακ μπαμ στο τέλος. Επί σκηνής οι Destroyer αλλάζουν θέσεις στα μικρόφωνα, ο μπασίστας είναι σαν δεύτερος frontman, ο Warlust απλός και ουσιώδης, είχαν ενέργεια, ξέραν ότι έχουν το κοινό μαζί τους άρα περιττές οι υπερβολές και γενικά κανένα παράπονο.