Πριν από λίγο καιρό οι Venom κυκλοφόρησαν το νέο τους δίσκο “Into Oblivion” και η Κατερίνα Μύτικα συνομίλησε με τους Rage και Dante σε μία απολαυστική συζήτηση.
RockOverdose: Γεια σας παιδιά, πώς είστε;
Dante: Δεν παραπονιόμαστε, εσύ πώς είσαι;
RockOverdose: Είμαι μια χαρά! Λοιπόν, η πρώτη και προφανής ερώτηση είναι: τι έκανε η μπάντα όλα αυτά τα χρόνια μετά το “Storm the Gates”;
Dante: Κοιμόμασταν.
RockOverdose: Επηρέασε καθόλου η κατάσταση με τον Covid την κυκλοφορία του νέου άλμπουμ στο μεσοδιάστημα;
Rage: Λοιπόν, πήγα διακοπές και μετά έμαθα να μαγειρεύω.
Dante: Έχασε το διαβατήριό του όσο ήμασταν εκεί, αυτό έγινε. Δεν γινόταν να τον φέρουμε πίσω.
Rage: Ναι, στα Νησιά Φερόε. Οπότε έμεινα εκεί και πρόσεχα πρόβατα για περίπου δυόμισι χρόνια. Μετά έφτιαξα ένα μικρό κανό, κατάφερα να κωπηλατήσω μέχρι τη Σκωτία και συνέχισα με τα πόδια, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι τελικά το διαβατήριό μου είχε μείνει στα Νησιά Φερόε, οπότε έπρεπε να κάνω όλη τη διαδρομή από την αρχή.
RockOverdose: Θεέ μου, δηλαδή έγινες ψαράς και απλά έμεινες εκεί για πάντα.
Rage: Έγινα vegan ψαράς. Ήταν χαζό, γιατί έπιανα τα ψάρια και μετά τα άφηνα ξανά ελεύθερα.
Dante: Είσαι πλέον trollerman. Αυτός ο άνθρωπος είναι trollerman.
Rage: Είμαι ο trollerman του ροκ! Πέρα από την πλάκα, ναι, ετοιμαζόμασταν να ξεκινήσουμε τις ηχογραφήσεις, μας χτύπησε ο Covid, μπήκαμε σε καραντίνα, το οποίο σήμαινε ότι έπρεπε να γράφουμε χωριστά, ο καθένας σπίτι του. Πέρασε πολύς καιρός μέχρι να βγούμε από το lockdown. Μετά προχωρήσαμε, τζαμάραμε τα κομμάτια και τα αλλάξαμε, τα τροποποιήσαμε σε σχέση με το πώς ήταν στα demos. Στην πραγματικότητα τα είχαμε ηχογραφήσει χρόνια πριν, αλλά όταν τα ακούσαμε ξανά…
Συνήθως ηχογραφούμε τα ντραμς πρώτα και μετά όλα τα υπόλοιπα. Ακούσαμε ξανά τα ντραμς για να δούμε αν υπήρχαν λάθη και ανακαλύψαμε ότι ένα από τα μικρόφωνα στο hi-hat δεν λειτουργούσε. Έτσι, αναγκαστήκαμε να πετάξουμε όλα τα drum tracks. Ο Dante μπορεί να σας πει περισσότερα.
Dante: Ναι, δεν ήταν καθόλου ωραίο. Θυμάμαι εκείνη τη νύχτα πάρα, πάρα πολύ καλά. Νόμιζα ότι είχα τελειώσει και με τα 13 τραγούδια – βασικά μάλλον ήταν γύρω στα 15-16, γιατί μετά τα περιορίσαμε στα 13 καλύτερα για τον δίσκο. Ξαφνικά, καθώς ακούμε τα κομμάτια, πιάνουμε έναν περίεργο ήχο και αναρωτιόμαστε «τι είναι αυτό;». Κλείνουμε την κιθάρα, κλείνουμε το μπάσο, κλείνουμε τα φωνητικά. Δεν ακουγόταν συνέχεια, αλλά πού και πού. Ήταν ένας θόρυβος σαν τρίξιμο. Και τελικά, όπως ακριβώς το είπε ο Rage, ήταν το hi-hat. Είτε ήταν το μικρόφωνο, είτε το καλώδιο, είτε η είσοδος… κάτι έφταιγε με την κονσόλα, με το κανάλι στην κονσόλα. Τέλος πάντων, όλο το κανάλι είχε καταστραφεί, οπότε έπρεπε να γυρίσω πίσω και να ξαναγράψω όλο το άλμπουμ από την αρχή.
Εκείνη τη στιγμή ήταν μεγάλη απογοήτευση, γιατί ήμουν πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Είχαμε πάρει φόρα, και κανονικά θα είχαμε κυκλοφορήσει τον δίσκο χρόνια πριν. Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, αυτό που κάναμε τελικά ήταν να πιάσουμε ξανά τα τραγούδια, να δούμε πάλι τα demos, και συνειδητοποιήσαμε ότι κάποια από τα στοιχεία που είχαμε αφήσει απ’ έξω – κάτι μικρές πινελιές που είχαν βάλει ο Rage και ο Cronos στα home studios τους κατά τη διάρκεια της καραντίνας, επειδή είχαν άπλετο χρόνο – άξιζαν. Βασικά έπαιζαν με reverbs, chorus, πετάλια και τέτοια, βγάζοντας κάτι πραγματικά ατμοσφαιρικούς ήχους, που πολύς κόσμος νομίζει ότι είναι πλήκτρα, αλλά δεν είναι. Έτσι, τα προσθέσαμε στη δεύτερη ηχογράφηση, και πιστεύω ότι αυτό απογείωσε τα τραγούδια. Νομίζω έκανε το άλμπουμ πολύ καλύτερο.
Rage: Ναι, βάλαμε πολλή μελωδία. Έχουμε επηρεαστεί πολύ από ροκ μπάντες των 70s. Μας αρέσει και η σύγχρονη μουσική, το death metal και όλα αυτά, αλλά η μουσική των 70s είναι η καρδιά μας. Με αυτή μεγαλώσαμε πάνω-κάτω όλοι μας. Ακόμα γυρνάμε πίσω και ακούμε άλμπουμ με κομμάτια όπως το “Stargazer”. Γι’ αυτό αυτά τα τραγούδια είναι κλασικά: υπάρχει μελωδία, υπάρχουν σημεία (“hooks”) που σου κολλάνε στο μυαλό. Έτσι, καταλήξαμε να βάλουμε πολλά τέτοια στοιχεία και να «απλώσουμε» τα τραγούδια. Αυτό αλλάζει τα δεδομένα – όταν προσθέτεις μέρη, με έναν τρόπο «μολύνεται» θετικά και το υπόλοιπο άλμπουμ.
Μπορείτε να το ακούσετε και στον Cronos: υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι που τραγουδάει στον δίσκο, δεν κάνει απλά τον «κλασικό Cronos». Πιάνει πολλές ψηλές νότες, υπάρχει πολλή μελωδία κ.λπ. Κυριολεκτικά, το ότι χάλασαν τα drum tracks ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί, γιατί μας έδωσε την ευκαιρία να φτιάξουμε πραγματικά σπουδαία τραγούδια. Επιπλέον, επειδή μας πήρε παραπάνω χρόνο, αλλάξαμε δισκογραφική. Η παλιά μας εταιρεία ήταν πολύ καλή, αλλά με τη νέα φάνηκε σαν να μας έλεγε το σύμπαν: «Δεν είστε έτοιμοι αγόρια, χρειάζεστε λίγη ακόμα ταλαιπωρία στη ζωή σας».
Dante: Και πού να δείτε τη συνέχεια! Πάνω που χαρήκαμε ότι το άλμπουμ επιτέλους τελείωσε, το κτιριακό συγκρότημα που στεγάζονταν τα στούντιό μας έπιασε φωτιά! Οπότε ήταν το ένα χτύπημα μετά το άλλο.
RockOverdose: Γαμώτο, αυτό είναι πολύ άσχημο. Πραγματικά σας νιώθω. Είναι σαν να γράφεις πτυχιακή εργασία, να χάνεται το αρχείο και να σε πιάνει πανικός: «Παναγία μου, τι κάνω τώρα;». Σας νιώθω απόλυτα.
Rage: Δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό και εκεί ανακαλύπτεις ποιος πραγματικά είσαι. Τα παρατάς, αποφασίζεις ότι «δεν ήταν γραφτό να γίνει» και διαλύεις τη μπάντα; Ή απλά πας και ξαναγράφεις τα κομμάτια; Εδώ και 17 χρόνια είμαστε ένα σχήμα που ο ένας πολεμάει για τον άλλον. Γελάμε με τέτοια περιστατικά και λέμε «Ναι, αυτό το άλμπουμ δεν πρόκειται να μας αφήσει να αγιάσουμε» – και τελικά αυτό μας βγαίνει σε καλό.
Dante: Ήταν ένας κανονικός αγώνας δρόμου, με τα όλα του. Από την αρχή, όπως είπαμε με τον Covid, μετά το θέμα με τα ντραμς… ακόμα και κάποια τραγούδια μας δυσκόλεψαν, είχαν περίπλοκα σημεία για να τραγουδήσεις από πάνω ή μελωδίες να προστεθούν. Αλλά να ‘μαστε, τα καταφέραμε. Είμαστε πάρα, πάρα πολύ ευχαριστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα. Ήταν μεγάλη ταλαιπωρία, αλλά στο τέλος άξιζε τον κόπο.
RockOverdose: Αυτό είναι πραγματικά σπουδαίο. Εγώ στη θέση σας θα είχα πάθει κρίση πανικού! Λοιπόν, ας πάμε στο “Into Oblivion”. Πρέπει να σας δώσουμε τα εύσημα, είναι ένα άλμπουμ γεμάτο ενέργεια. Πόσο καιρό δουλέψατε συνολικά πάνω σε αυτό και πόσο ικανοποιημένοι είστε με το τελικό αποτέλεσμα;
Rage: Κοίτα, η αρχική σύνθεση πήρε μάλλον γύρω στα δύο με τρία χρόνια. Μετά χάσαμε ένα-δύο χρόνια λόγω Covid, βάλε κι αυτά… Ουσιαστικά τελειώσαμε τις ηχογραφήσεις πέρυσι, οπότε ο δίσκος καθόταν στο ράφι για αρκετό καιρό περιμένοντας να κυκλοφορήσει, να τελειώσει το artwork και να αποφασίσουμε τι ακριβώς θέλουμε να κάνουμε.
Dante: Και η αλλαγή δισκογραφικής έφερε μια μικρή καθυστέρηση, έτσι δεν είναι; Πρόσθεσε λίγο χρόνο.
Rage: Πρέπει να χτίσεις νέες σχέσεις, σωστά; Πρέπει να βρεις τους ανθρώπους που θα παλέψουν για σένα. Επίσης, στο “Storm the Gates” δοκιμάσαμε κάτι καινούργιο, φέραμε έναν νέο τύπο για τη μίξη, τον Ollie, αντί για τον μόνιμο συνεργάτη μας. Προφανώς υπήρχαν πράγματα που θέλαμε να αλλάξουμε, αλλά αυτή ήταν μια νέα συνεργασία. Όταν ακούσαμε τα πρόχειρα mixes (επειδή κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι κάποιες rough μίξεις), καταλάβαμε τι ακριβώς χρειαζόμασταν. Αυτά τα τραγούδια δεν γινόταν να πάνε χαμένα λόγω κακής παραγωγής. Έπρεπε να βεβαιωθούμε ότι θα βγουν άψογα. Οπότε υπήρξε ένα μεγάλο πήγαινε-έλα με τις μίξεις: «όχι, όχι, πρέπει να γίνει έτσι, πρέπει να ακούγεται αλλιώς». Αλλά ναι, ουσιαστικά τελειώσαμε πέρυσι, και μετά απλά καθόμασταν και περιμέναμε… πιάνοντας ψάρια.
Dante: Πιάνοντας ψάρια! Αν δεν είναι στην τράτα του, σε κανένα μανούβραρισμα με το καΐκι, απλά περιμένει. Περιμένει να τσιμπήσουν τα ψάρια και περιμένει να βγει το άλμπουμ. Αλλά ναι!
RockOverdose: Όσον αφορά την παραγωγή, βρήκα ότι το άλμπουμ έχει πολλές δυναμικές και κατά κάποιο τρόπο σας κάνει να ακούγεστε πολύ νεότεροι – όχι ότι είστε κανένα τσούρμο από σακάτηδες γέρους, καταλαβαίνετε τι εννοώ! Πρέπει να ρίξατε πολύ γέλιο στις ηχογραφήσεις. Έχετε καθόλου μυστικά ή αστείες ιστορίες από το στούντιο να μοιραστείτε μαζί μας;
Dante: Κοίτα, 17 χρόνια σε μια μπάντα είναι αυτά, έχουν έτσι κι αλλιώς το τίμημά τους. Υπάρχει πολλή δουλειά στο παρασκήνιο, η οποία είναι πολύ βαρετή. Πρέπει να περιμένεις πάρα πολύ – περιμέναμε τόσο καιρό να βγει αυτός ο δίσκος ενώ είχαμε ακούσει το τελικό αποτέλεσμα μήνες πριν. Αυτό είναι ένα κλασικό παράδειγμα. Αναμονή στα αεροδρόμια, τέτοια πράγματα.
Όμως, όλα αυτά τα εμπόδια που σε αναγκάζει να περάσεις το rock and roll… όταν επιτέλους ανεβαίνεις σε εκείνη τη σκηνή για μία, μιάμιση, δύο ώρες, μετατρέπεσαι σε δυναμίτη. Γεμίζεις τεστοστερόνη και ενέργεια, και σε χτυπάει ακριβώς όπως όταν ήσουν παιδί. Διοχετεύεις όλο αυτό το πράγμα: την ενέργεια, τον θυμό, την απογοήτευση, τον ενθουσιασμό, την ευτυχία – όλα μαζί σε ένα ξέσπασμα, και οι τρεις μας ταυτόχρονα. Δεν περιγράφεται, δεν αγοράζεται. Κάνεις μια σπουδαία συναυλία ή γράφεις έναν σπουδαίο δίσκο… Ακούς ξανά τα τραγούδια που έγραψες και σου σκάει ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο. Γι’ αυτό το κάνουμε. Νομίζω ότι αυτή τη φορά μαζεύτηκε πολλή ενέργεια από τα επτά-οκτώ χρόνια που πέρασαν από το τελευταίο άλμπουμ, ενέργεια που έπρεπε κάπως να βγει. Γι’ αυτό μάλλον ακουγόμαστε «νεότεροι» όπως είπες!
Rage: Παίζει ρόλο και το άφθονο αίμα παρθένων! Βέβαια, πλέον είναι δύσκολο να το βρεις, οπότε πίνουμε ό,τι αίμα παρθένων βρούμε. Το αίμα των αναγεννημένων παρθένων δεν είναι τόσο καλό όσο το κανονικό, αλλά αυτό με κρατάει νέο! Έχουμε γερασμένα πόδια, αλλά κατά τα άλλα κρατιόμαστε μια χαρά. Δεν μπορώ να χορέψω όπως παλιά, αλλά τα γόνατά μου την παλεύουν.
Dante: Ε, υπάρχουν και κάποια σημεία που δεν την πολυπαλεύουν, αλλά ναι, ακόμα μπορούμε και παίζουμε!
RockOverdose: Είναι δεδομένο ότι οι Venom έχουν επηρεάσει αναρίθμητα συγκροτήματα μέσα στις δεκαετίες. Υπάρχουν μπάντες εκεί έξω που να τις ακούτε και να εμπνέεστε εσείς από το πάθος τους, παίρνοντας κίνητρο για να συνεχίσετε να ροκάρετε δυνατά;
Rage: Ναι! Πάρε για παράδειγμα τους Dark Funeral. Είναι αρκετά περίεργο πώς εξελίχθηκε το black metal. Προφανώς οι Venom το δημιούργησαν, και μετά ήρθαν μπάντες όπως οι Mercyful Fate και οι Celtic Frost που το πείραξαν λίγο. Μετά πέρασε στους Νορβηγούς, με Mayhem, Emperor, Immortal και τους Dark Funeral. Είναι σχεδόν σαν τη διαφορά αμερικάνικου και σουηδικού death metal: είναι το ίδιο είδος, αλλά ακούγεται εντελώς διαφορετικό.
Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας ότι το black metal πρέπει να είναι σατανικό, αλλά αυτοί το πήγαν σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από αυτό που κάναμε εμείς. Υπάρχουν κοινά μοτίβα, αλλά μπάντες όπως οι Dark Funeral είναι φοβερές. Προφανώς και οι Emperor παίζουν ακόμα, αλλά δεν βγάζουν δίσκους. Οι Dark Funeral όμως πάντα μας εντυπωσιάζουν. Έχουμε παίξει μαζί τους, κάναμε μαζί την περιοδεία “Lucifer Rising” και ήταν φανταστικά. Κάναμε πολλή παρέα, μάλιστα χρειάστηκε να δανειστούμε και εξοπλισμό τους σε μια συναυλία στη Σουηδία κάποτε. Φαίνεται να καινοτομούν. Δεν επαναπαύονται στο παλιό τους υλικό, όπως κάνουμε κι εμείς. Πιέζουν τα όρια, ψάχνουν νέους ήχους, νέες οπτικές, νέες κατευθύνσεις.
Αυτό φέρνει και νέους οπαδούς. Πολλά παιδιά θεωρούν τα 3-4 τελευταία τους άλμπουμ ως τα κλασικά τους, και μετά γυρνάνε να ακούσουν τα παλιά. Έχει αλλάξει το πράγμα. Πλέον τα παιδιά μπαίνουν στο Spotify, και δεν ξέρεις ποιο τραγούδι σου θα πετύχουν πρώτο. Παλιά έβγαζες ένα single, αγόραζαν τον δίσκο και «δεσμεύονταν» με αυτόν. Τώρα δεν μπορείς να το ελέγξεις. Αν κάποιος πετύχει ένα τραγούδι που δεν είναι τόσο δυνατό και ξενερώσει, μπορεί να μην σε ξανακούσει ποτέ. Γι’ αυτό, ίσως και υποσυνείδητα, προσπαθείς να κάνεις το κάθε κομμάτι ξεχωριστά όσο πιο δυνατό και αξιομνημόνευτο γίνεται, γιατί το εύρος προσοχής της γενιάς του TikTok είναι 30 δευτερόλεπτα.
Dante: Εγώ δεν θα τους έδινα ούτε 30!
RockOverdose: Τα λέτε σε μένα, που είμαι δάσκαλος στο δημοτικό και βλέπω ότι το εύρος προσοχής των παιδιών είναι κυριολεκτικά μηδέν. Αφήστε τα!
Dante: Όταν ήμασταν εμείς παιδιά, σκεφτόμασταν συνέχεια τη μουσική. Υπήρχε σεβασμός για τα πράγματα, καθόσουν και άκουγες. Τώρα τα θέλουν όλα “εδώ και τώρα” στη ζωή τους. Αγοράζουν κάτι online και το θέλουν αμέσως. Το ίδιο ισχύει για τα ρούχα, το fast food, τα πάντα. Έτσι κάνουν και με τη μουσική: σκρολάρουν, ακούγοντας τραγούδια από ηχειάκια κινητών που ακούγονται εντελώς σκατά, σαν τενεκεδάκια. Δεν έχουν ένα καλό πικάπ με ωραία ηχεία όπως είχαμε εμείς. Είναι κρίμα, αλλά έτσι έχει γίνει ο κόσμος.
Rage: Οπότε βασικά εμείς φτιάχνουμε “fast food black metal”!
Dante: Black food, fast metal, metal food, metal black, black metal!
Rage: Black food, fast metal, metal black, food fast, fast metal!
RockOverdose: Έχετε ακούσει ότι πριν από μερικές εβδομάδες ξεκίνησε νομική μάχη μεταξύ της Meta και κάποιων γονιών που τους κατηγορούν ότι «φταίτε εσείς που σχεδιάζετε τα προϊόντα σας να είναι τόσο εθιστικά και καταστρέφετε τα παιδιά μας»; Και πολύ καλά τους κάνουν, γιατί κυριολεκτικά τα σχεδίασαν για να καταστρέψουν το εύρος προσοχής μας και να μας κάνουν εμμονικούς.
Rage: Ναι, ναι, έχεις δίκιο. Καιρός ήταν. Κάποια στιγμή οι άνθρωποι πρέπει να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Σε κάθε δράση υπάρχει αντίδραση και συνέπειες. Όταν κάθεσαι και φτιάχνεις στοχευμένα αλγόριθμους για να «αγκιστρώσεις» τον κόσμο, και μάλιστα απευθύνεσαι σε παιδιά, στη νεανική αγορά… αυτό είναι σκέτη εκμετάλλευση.
RockOverdose: Θεωρώ ότι δεν είναι εντελώς δικό μας φταίξιμο όταν υπάρχει κάτι τόσο εύκολα προσβάσιμο, εξαιρετικά εθιστικό, που μας δίνει φτηνές δόσεις ντοπαμίνης.
Dante: Είναι πολύ εύκολο να πέσει στην παγίδα κάποιος που είναι ευεπηρέαστος. Και δυστυχώς, πιάνει. Παλιά, οι αιρέσεις σε πήγαιναν στη Νότια Αμερική και σου έδιναν δηλητήριο να πιεις. Τώρα απλά σε ταΐζουν σκατά μέσα από τα feeds (ροές) του κινητού σου. Είμαι τυχερός από μια άποψη, γιατί είμαι ένας εντελώς γέρος μπάσταρδος και δεν σκαμπάζω από social media.
RockOverdose: Λοιπόν, αν τα πράγματα γίνουν ποτέ πολύ σκούρα, μπορείτε πάντα να επιστρέψετε στο δεύτερο σπίτι σας, τα Νησιά Φερόε. Ξέρετε τον δρόμο!
Rage: Ε ναι, να πιάσω κουβέντα με τα ψάρια.
RockOverdose: Θα θέλαμε να μάθουμε πώς βλέπατε τους Venom πριν μπείτε στη μπάντα. Τι σήμαιναν για εσάς τότε ως οπαδούς, τι σημαίνουν τώρα ως “εσωτερικά μέλη”, και πόσο εύκολα μπορείς να μεταβείς από οπαδός σε επίσημο μέλος;
Rage: Θα ξεκινήσω από το δεύτερο σκέλος. Είναι αρκετά εύκολο. Πιάνοντας αυτό που έλεγε ο Dante πριν… μπορεί να είναι εύκολο να είσαι οπαδός και να ενθουσιάζεσαι, αλλά ο ενθουσιασμός δεν κρατάει για πάντα. Μπαίνεις στη μπάντα για να κάνεις μια δουλειά. Σου ζητήθηκε να γίνεις μέλος όχι απλά ως μουσικός, αλλά ως άνθρωπος και ως τραγουδοποιός. Οπότε πρέπει να προσαρμοστείς γρήγορα, να είσαι αξιόπιστος, να γράφεις καλά κομμάτια. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι, σε ένα 24ωρο, παίζεις μουσική μόνο…
Dante: …πρέπει να τα πηγαίνετε καλά μεταξύ σας.
Rage: Ακριβώς. Πρέπει να τα πηγαίνετε καλά, γιατί θα κάθεστε με τις ώρες μέσα σε βανάκια, σε αεροδρόμια, σε ξενοδοχεία. Αν δεν τα βρίσκετε, η συναυλία θα βγει σκατά. Εδώ την πατάνε πολλοί οπαδοί που φωνάζουν «θέλουμε το αυθεντικό line-up!». Δεν καταλαβαίνουν ότι, ναι, μπορεί να δεις την αγαπημένη σου μπάντα να παίζει ξανά μαζί για μιάμιση ώρα, αλλά οι ίδιοι θα είναι απίστευτα μίζεροι, γιατί τις υπόλοιπες 22,5 ώρες της ημέρας δεν αντέχουν να βλέπουν ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι τεράστιο θέμα. Υπάρχει πολύ τρέξιμο και πολλή αναμονή. Γι’ αυτό είμαστε 17 χρόνια μαζί: έχουμε το ίδιο χιούμορ. Ξέρουμε ότι αν κάποιος δεν είναι στις καλές του, τον αφήνουμε στην ησυχία του. Ξέρει όμως ότι αν θελήσει να μιλήσει, είμαστε εκεί για να τον στηρίξουμε. Αυτό λέγεται φιλία. Και είναι πολύ πιο σημαντικό από το να είναι ο Dante ο καλύτερος ντράμερ στον κόσμο ή ο Cronos ο καλύτερος τραγουδιστής. Το παν είναι η αλληλοϋποστήριξη.
Προσωπικά άκουγα Venom. Μεγάλωσα στα 70s και τα 80s στο Newcastle. Υπήρχε μια μπάντα στον κάτω δρόμο που έγραφε δίσκους – υπήρχαν οι Raven, οι Tygers of Pan Tang. Βλέποντάς τους έλεγες «μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς, δεν χρειάζεται να πάμε στο Λονδίνο για να γίνουμε ροκ σταρ… Ηχογραφούν στο Newcastle, είναι απίστευτο!». Οπότε οι Venom ήταν πάντα εκεί γύρω. Αργότερα μπήκα στο death metal και ίσως δεν τους άκουγα τόσο, αλλά ήταν πάντα «η μπάντα από το Newcastle που τα κατάφερε». Ήταν αυτοί που επιβίωσαν. Δεν άλλαξαν πολύ στην πορεία, σε αντίθεση με άλλους – οι Raven, νομίζω, άλλαξαν όταν πήγαν στην Αμερική, το ίδιο και οι Tygers όταν έχασαν τον John Sykes, τον καλύτερο κιθαρίστα που είχαν ποτέ. Οι Venom όμως ήταν πάντα εκεί, ήταν τοπικοί ήρωες. Για τον Dante βέβαια, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτός μας έρχεται από τη γη των Def Leppard και των Saxon…
Dante: Τη γη του Joe Cocker, παρακαλώ!
Rage: Ναι, αλλά είχατε και τους Saxon κάπως.
Dante: Ναι, εκεί κάτω. Νομίζω κάθε μεγάλη πόλη είχε τη δική της σκηνή που ανέβαινε. Εγώ ξεκίνησα να παίζω στα 80s, και είχες όλες αυτές τις rock μπάντες γύρω σου. Οι Def Leppard σε εκείνη τη φάση είχαν ήδη γίνει τεράστιοι στην Αμερική. Υπήρχε όμως και ένα εκπληκτικό αμερικανικό τρίο που έμενε στο Sheffield τότε. Ήμουν πολύ τυχερός που τους είδα ζωντανά – έπαιζαν διασκευές Hendrix, Cream, Zeppelin. Μετά άρχισαν να γράφουν δικό τους υλικό, και υπέγραψαν με το μάνατζμεντ των AC/DC! Ήμουν μάλιστα παρών στο κλαμπ τη βραδιά που ο George Young (ο μεγάλος αδερφός του Angus και του Malcolm) και ο Harry Vanda ήρθαν και υπέγραψαν μαζί τους, γιατί ήταν γαμημένα απίστευτοι.
Έτσι έκανα τη δική μου μικρή «μαθητεία»: βλέποντας σπουδαίες μπάντες, παίζοντας κι εγώ σε cover bands, και σιγά σιγά γράφοντας δική μου μουσική. Αργότερα έπαιξα και περιόδευσα με τον Tony Martin. Τότε ζούσα ήδη στο Newcastle (μετακόμισα από το Sheffield το ’98, οπότε είμαι εδώ 28 χρόνια τώρα… πάει πολύς καιρός). Στο Sheffield είχα ακούσει 1-2 κομμάτια των Venom, αλλά ήμουν πιο πολύ της 70s/80s rock σχολής. Όταν όμως ανέβηκα στο Newcastle, κατάλαβα το μέγεθός τους.
Όταν με φώναξαν για οντισιόν, όλα πήγαν τέλεια. Τζαμάραμε μερικές μέρες, υπήρξε απίστευτη χημεία, «έδεσε» αμέσως το γλυκό και μου έδωσαν τη θέση. Ήταν φανταστικά. Οι πρώτες μας συναυλίες εκείνη τη χρονιά ήταν στη Νότια Αμερική. Εμπειρία ζωής. Αλλά όπως είπε και ο Rage: το να παίζεις live, να γράφεις μουσική, να κρατάς στα χέρια σου το τελικό άλμπουμ… είναι μαγεία. Πίσω από αυτό όμως κρύβεται πολύς ιδρώτας. Χάνεις πτήσεις χωρίς να φταις, εγκλωβίζεσαι σε μια ξένη χώρα για 3 μέρες γιατί ακυρώθηκε η επόμενη πτήση… Τέτοια πράγματα. Τα έχουμε ζήσει όλα. Να πετάμε για Αμερική και ο εξοπλισμός να μην έχει μπει στο αεροπλάνο. Να φτάνουμε, να πρέπει να πάρουμε πλοίο για Σουηδία παίζοντας με δανεικό εξοπλισμό, και να μην έχουμε ούτε καθαρά ρούχα γιατί χάθηκαν οι βαλίτσες. Τώρα τα θυμάσαι και γελάς, αλλά εκείνη τη στιγμή μονολογείς «όχι ρε πούστη μου!». Όλα αυτά όμως είναι στο μενού του να έχεις συγκρότημα. Πολλοί νομίζουν ότι το αντέχουν, αλλά δεν είναι έτσι. Είναι σαν να είσαι στον στρατό, απλά χωρίς να τρως σφαίρες.
Rage: Ε, καμιά φορά τρως και σφαίρες…
Dante: Εντάξει, καμιά φορά τρως ιπτάμενα αντικείμενα από το κοινό! Πέρα από την πλάκα όμως, η συντροφικότητα είναι το παν. Όταν περνάς τόσα πολλά μαζί, δεν είστε απλά μια μπάντα. Δένεστε, γίνεστε φίλοι, βασίζεστε ο ένας στον άλλον. 17 χρόνια δεν είναι και λίγα!
RockOverdose: Φαίνεται πάντως! Η χημεία ανάμεσα στους τρεις σας λάμπει περισσότερο από ποτέ στο “Into Oblivion”. Είναι σαν να ξεπεράσατε τα όριά σας, παίζοντας σαν να μην υπάρχει αύριο. Ποια είναι η δική σας άποψη για τις ερμηνείες του άλμπουμ;
Rage: Είναι καταπληκτικές. Όλοι λένε ότι αυτό είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχουμε βγάλει ποτέ. Εγώ δεν θα το πω αυτό. Θα πω ότι αυτό είναι απλά το ζέσταμα. Τώρα αρχίζουμε να δείχνουμε στον κόσμο τι πραγματικά μπορούμε να κάνουμε! Έχουμε εξελιχθεί. Δεν είμαστε καμιά μπάντα της σειράς. Είμαστε ένα σφιχτοδεμένο σχήμα που μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα σε οποιονδήποτε. Έχουμε περάσει τόσα πολλά που δεν χρειάζεται να αμφισβητούμε ο ένας τον άλλον. Απλά προσπαθούμε να εντυπωσιάσουμε ο ένας τον άλλον, να δείξουμε πόσο καλοί μπορούμε να γίνουμε, για να υπάρχει κίνητρο. Είναι τόσο εύκολο και απολαυστικό να ξεπερνάς τα όριά σου.
Πήρε βέβαια 17 χρόνια για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, αλλά νομίζω ότι συνθετικά ο δίσκος είναι εξαιρετικά δυνατός. Είναι προοδευτικός, επιθετικός, και έχει κάτι για όλους. Πιστεύω πως είναι το τέλειο timing για να βγει. Ο κόσμος διψάει για μια μπάντα που ακούγεται οργανική, που μπορείς να ακούσεις το χτύπημα της χορδής, το μπάσο, τα ντραμς, τις φωνητικές χορδές. Και οι συνθέσεις είναι απλά τρομερές.
Dante: Σίγουρα. Στα τέσσερα άλμπουμ που έχω συμμετάσχει εγώ (πέντε για τον Rage), αυτό είναι σίγουρα το πιο ποικιλόμορφο και αυτό που απολαύσαμε περισσότερο. Σας είπαμε ήδη για τα εμπόδια που περάσαμε – τον Covid, τα μικρόφωνα που χάλασαν στα ντραμς – αλλά εντάξει, αυτά συμβαίνουν. Αν ήταν όλα ρόδινα, δεν θα είχε πλάκα! Ακούγοντας το ξανά, είναι υπέροχο. Δεν το έχω βαρεθεί καθόλου. Όταν ακούς έναν δίσκο πριν την τελική μίξη, τον ψειρίζεις, ψάχνεις να βρεις τι δεν σου αρέσει για να το διορθώσεις. Όταν όμως το τελικό αποτέλεσμα είναι καλό, το ακούς εκατομμύρια φορές και δεν το βαριέσαι ποτέ. Ίσως τη μέρα που θα κυκλοφορήσει να το σιχαθώ, αλλά μέχρι τώρα μου ακούγεται αριστούργημα.
Rage: Και πού σκοπεύεις να το ακούσεις; Σε CD; Σε βινύλιο με πιτσιλιές αίματος; Ή στο διάφανο smoke βινύλιο;
Dante: Θα το μισήσω! Όχι, πλάκα κάνω, θα το λατρέψω… αλλά θέλω να το ακούσω σε εκείνα τα παλιά 8-track (οκτακάσετα) που είχαν παλιά στα αυτοκίνητα, πριν τις κασέτες! Ναι ρε, σε τέτοιο format θέλω να κυκλοφορήσει!
RockOverdose: Είναι κάπως γαμημένα περίεργο να υπάρχουν αυτή τη στιγμή τρεις διαφορετικές εκδοχές συγκροτημάτων που παίζουν υλικό των Venom. Πιστεύετε ότι αυτό θα μπορούσε να έχει κάνει ζημιά στο όνομα της μπάντας όλα αυτά τα χρόνια; Βλέπω πάντως ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον νέο σας δίσκο, πράγμα που δείχνει ότι, στο τέλος της ημέρας, κάποια πράγματα και κάποια ονόματα παραμένουν αναλλοίωτα και ανέγγιχτα.
Rage: Ειλικρινά, όχι. Έχουν περάσει 17 χρόνια, εμείς είμαστε οι Venom. Το τι κάνουν άλλοι με το υλικό μας είναι δικό τους θέμα, δεν μας αγγίζει. Εξάλλου, είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο. Υπήρξαν δύο εκδοχές των Judas Priest, δύο των Queensrÿche, δύο των Saxon. Εμείς δεν ήρθαμε για να «αντικαταστήσουμε» αυτούς που έπαιζαν στα πρώτα άλμπουμ, δεν έγινε ποτέ αυτό. Μπήκαμε στη μπάντα ως ο εαυτός μας. Κανείς δεν προσπαθούσε να βγάλει άλλους Venom τότε. Τώρα προφανώς είναι της μόδας, αλλά δεν αφήνω να με απασχολεί. Αν άφηνα τέτοια πράγματα να με επηρεάσουν, θα κάναμε 16 χρόνια να βγάλουμε δίσκο! Δεν με νοιάζουν οι ίντριγκες, το ποιος έκανε τι και όλες αυτές οι μαλακίες. Το μόνο που με νοιάζει είναι: «Αρέσουν στον Cronos και τον Dante τα τραγούδια που γράφω;», «Ακούγεται καλός ο δίσκος;», «Έπαιξα καλά τα σόλο μου;», «Ακούγονται σωστά τα ντραμς;». Αυτό είναι όλο. Αν αρχίσεις να μπαίνεις σε αυτό το τρυπάκι… Ξέρεις κάτι; Με νοιάζει περισσότερο η Taylor Swift παρά τέτοιες μαλακίες!
Dante: Στο είπα! Φόρεσες και μπλουζάκι της, έτσι δεν είναι; Τα λέγαμε πριν, που η Κατερίνα έλεγε για μένα όταν φορούσα μπλουζάκι Britney Spears ενώ ήμουν σε black metal μπάντα! Δεν είχες βάλει κι εσύ;
Rage: Έπαιζα σε ένα από τα μεγαλύτερα black metal φεστιβάλ όλων των εποχών, με τον Nergal (Behemoth) να κάθεται στην άκρη της σκηνής να μας βλέπει, και εγώ φορούσα μπλουζάκι Taylor Swift!
Dante: Κλασικός Rage: «Ξέρω ακριβώς τι θα φορέσω απόψε!».
RockOverdose: Το λατρεύω, είναι τόσο κουλ! Εδώ στην Αθήνα έχουμε έναν τύπο που έρχεται σε κάθε συναυλία με μπλουζάκι Britney Spears. Γαμώ-λατρεύω!
Rage: Τρομερό!
RockOverdose: Ναι, είναι φοβερό! Το εξώφυλλο πάντως τα λέει όλα, χωρίς αμφιβολία. Είναι ένας φόρος τιμής στις παλιές μέρες, τώρα που το “Welcome to Hell” κλείνει 45 χρόνια, ή απλά θέλατε κάτι τόσο άμεσο και ξεκάθαρο ώστε να μην το μπερδέψει κανείς με τίποτα άλλο;
Dante: Το βλέπεις και ξέρεις αμέσως περί τίνος πρόκειται. Είναι σήμα κατατεθέν, το απόλυτο λογότυπο των Venom. Τον λένε Στιν (Steen), αυτό είναι το παρατσούκλι του! Μόλις τον δεις, καταλαβαίνεις.
RockOverdose: Α, έχει και όνομα!
Dante: Ναι, είναι ο δικός μας ο Στιν!
RockOverdose: Τέλεια, πώς αποδίδεται ο Στιν; Δηλαδή, να γράψω κάτι για αυτό;
Rage: Ξεκίνησε ως πίνακας ζωγραφικής. Ο Cronos φτιάχνει τα εξώφυλλα των άλμπουμ εδώ και χρόνια, και είχαμε κάποιους συνεργάτες στα τελευταία δύο άλμπουμ, αλλά ανέκαθεν του άρεσε η ζωγραφική, το σχέδιο και η ψηφιακή τέχνη από παλιά, οπότε είναι μια μίξη από όλα αυτά. Μπορείς να δεις πού είναι ζωγραφισμένα τα μάτια, μετά έχει κάποια σχέδια για τα κέρατα, και υπάρχει και κάποια ψηφιακή επεξεργασία απλά για να γίνει τρισδιάστατο, κάτι το οποίο είναι πραγματικά δύσκολο.
RockOverdose: Ο Cronos το έφτιαξε αυτό;
Rage: Ναι.
RockOverdose: Ουάου, είναι και ζωγράφος;
Rage: Ναι, το κάνει από το πρώτο άλμπουμ. Εκείνος σχεδίασε το πρώτο άλμπουμ (“Welcome To Hell”), καθώς και το άλμπουμ “Black Metal”.
RockOverdose: Ουάου.
Rage: Ναι, και όλη τη δουλειά μετά από αυτό.
RockOverdose: Απίστευτα κουλ. Οι Έλληνες οπαδοί ανυπομονούν πραγματικά να σας δουν ξανά. Υπάρχει καμία πιθανότητα αυτή τη φορά, μιας και έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία;
Rage: Ήταν να παίξουμε εκεί.
Dante: Νομίζω ότι ίσως ήταν πέρυσι.
Rage: Πέρυσι υπήρχε ένα φεστιβάλ για το οποίο ήμασταν πανέτοιμοι, και ο διοργανωτής (promoter) απλά άρχισε τα περίεργα. Εμείς παίζουμε παντού, αλλά είμαστε σαν τους βρικόλακες· πρέπει να μας προσκαλέσουν.
Dante: Το φεστιβάλ ή η συναυλία πρέπει να είναι σωστά στημένα. Δεν πρόκειται απλά να σκάσουμε μύτη σε ένα μπαρ και να παίξουμε. Πρέπει να είναι το σωστό μέρος και η σωστή στιγμή. Όλα φαίνονταν έτοιμα να προχωρήσουν, αλλά ο τύπος άρχισε τα περίεργα και σιώπησε, και πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ τι ακριβώς συνέβη. Θα το κάνουμε ούτως ή άλλως, γιατί θα θέλαμε πάρα πολύ να έρθουμε στην Ελλάδα. Νομίζω ότι ήταν μια από τις πρώτες σου συναυλίες εκεί, σωστά;
Rage: Ήταν το 2008, και ήταν απολύτως εκπληκτικό με τα καπνογόνα που άναβαν.
Dante: Εγώ έπαιξα εκεί το 2005 ή το 2006.
RockOverdose: Έπαιξες με τους Venom;
Dante: Μάλλον θα το πω λάθος, αλλά η πόλη ήταν η Θεσσαλονίκη. Ναι, εκεί έπαιξα.
RockOverdose: Έχετε παίξει ποτέ με τους Venom στην Ελλάδα; Κάποιος από εσάς;
Venom: Όχι.
RockOverdose: Όχι; Νομίζω ότι ήρθε η ώρα.
Rage: Εγώ έχω παίξει, αλλά ο Dan όχι.
Dante: Εγώ όχι, ο Stu ναι. Ήταν η πρώτη σου συναυλία;
Rage: Όχι, έπαιξα το 2007 στη Σκανδιναβία. Εμείς παίξαμε στο Rockwave στην Αθήνα, το οποίο ήταν φοβερό. Περίπου κάθε τρία χρόνια δεχόμαστε προτάσεις, γιατί έχουν περάσει αιώνες από τότε που πήγαμε εκεί. Πέρυσι, ετοιμαζόμασταν να κλείσουμε πτήσεις και μετά απλά ναυάγησε το θέμα.
Dante: Ήμασταν αρκετά κοντά, έτσι δεν είναι; Κοιτάζαμε για πτήσεις έναν-δύο μήνες πριν, και μετά απλά έπεσε σιωπή.
RockOverdose: Όποιος διοργανωτής μας βλέπει, θέλουμε αυτά τα παιδιά πίσω στην Ελλάδα. Να είστε καλοί μαζί τους και φέρτε τους, παρακαλώ.
Rage: Αυτό είναι που πρέπει να γίνει.
RockOverdose: Σίγουρα.
Dante: Υπάρχουν κάποια σπουδαία metal φεστιβάλ; Θα πρέπει να υπάρχουν αρκετά στην Ελλάδα.
RockOverdose: Θα έχουμε τους Venom των Abaddon και Mantas στον Βόλο το καλοκαίρι, αλλά χρειαζόμαστε κι εσάς παιδιά.
Rage: Μόλις πήγα να το πω αυτό, ζητώ συγγνώμη.
RockOverdose: Θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε βαθύτατα και να μάθουμε τα σχέδιά σας για το μέλλον. Ξέρουμε ότι κάνετε πολλά listening parties για το άλμπουμ. Τι άλλο ακολουθεί, και τι να περιμένουμε από εσάς γενικά; Σας ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας, και ευχόμαστε τα καλύτερα για εσάς και το νέο άλμπουμ.
Rage: Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ. Ξεκινάμε κάνοντας ένα signing session (συνάντηση για υπογραφές) το ερχόμενο Σάββατο στο Λονδίνο, και μετά ξεκινάμε τις εμφανίσεις μας σε φεστιβάλ τον Ιούνιο. Κανονικά πηγαίνουμε στη Νότια Αμερική κάθε δύο χρόνια, αλλά δεν νομίζω ότι θα συμβεί αυτό φέτος με τους πορτοκαλί ανθρώπους να προκαλούν πολέμους. Προσπαθούμε να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε στο τέλος της χρονιάς.
Dante: Το να έρθουμε στην Ελλάδα θα ήταν σπουδαίο. Πριν από μερικά χρόνια κάναμε το “Lucifer Rising”, για να προσπαθήσουμε να “δοκιμάσουμε τα νερά” κάνοντας περιοδεία σε μία μόνο χώρα, και πήγε πολύ καλά. Ήταν φοβερά επιτυχημένο.
RockOverdose: Όλοι λένε ότι η Ελλάδα είναι ο καλύτερος προορισμός για να έρθουν τα συγκροτήματα, και ότι είμαστε το καλύτερο κοινό.
Venom – Dante: Θυμάμαι που έπαιξα εκεί και ήταν άψογα. Ποτέ δεν το αποκλείουμε. Θα θέλαμε πάρα πολύ να έρθουμε, και ξέρω ότι και ο Cronos θα ήθελε πολύ να έρθει στην Ελλάδα. Ας το κάνουμε να συμβεί.
Rage: Όπως είπαμε, αν ένας διοργανωτής έχει να προτείνει μια αξιόλογη συναυλία ή φεστιβάλ, φυσικά και θα είμαστε εκεί.
RockOverdose: Διοργανωτές, ανοίξτε τα μάτια σας και τα πορτοφόλια σας.
Dante: Τσιγκούνηδες μπάσταρδοι. Αλλά ναι, σίγουρα θέλουμε απλά να βγούμε να παίξουμε. Αυτό που πραγματικά ανυπομονούμε να κάνουμε είναι να παίξουμε μερικά νέα κομμάτια από τον ένδοξο νέο μας δίσκο.
Rage: Ναι, ο οποίος είναι διαθέσιμος σε splatter βινύλιο.
Dante: Splatter βινύλιο σε γκρι, λευκό, μαύρο, μπλε και πράσινο χρώμα. Οκτακάσετο για το αυτοκίνητό σας, αν έχετε ακόμα τέτοια. Είναι μια συναρπαστική περίοδος γιατί θα κυκλοφορήσει αύριο. Μπορείτε όλοι να το ακούσετε, και να αρχίσετε να χασμουριέστε… Άργησε πολύ να έρθει, αλλά η ανταπόκριση σε αυτά τα 1-2 τραγούδια που έχουν βγει ήταν εκπληκτική. Απλά ελπίζουμε να σας αρέσουν και τα υπόλοιπα 11 τραγούδια.
RockOverdose: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σας, παιδιά. Ελπίζω να έχετε ένα όμορφο βράδυ.
Για το RockOverdose: Κατερίνα Μύτικα
