Μετά από δύο ημέρες διακοπών στο Μεγάλο Ξέφωτο του Κέντρου Πολιτισμού ΙΣΝ και ισάριθμα εκπληκτικά shows από τους David Byrne και Jean Michel Jarre, ήταν καιρός για το Release Athens να επιστρέψει στα γνώριμα λημέρια της Πλατείας Νερού, ώστε να υποδεχθεί τον Νick Cave και την εκλεκτή του παρέα. Παρέα από την οποία έθεσε εαυτόν εκτός την τελευταία στιγμή η Αnna Von Hausswolf, εξαιτίας χειρουργικής επέμβασης στην οποία υπεβλήθη. Η απογοήτευση αρκετών εξ ημών δεδομένη, όμως η υγεία προηγείται. Σε κάθε περίπτωση, το “ουδέν κακόν αμιγές καλού” φάνηκε να βρίσκει εφαρμογή εδώ, αφού θα είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε τόσο τους Bad Seeds, όσο και τον Βaxter Dury σε εκτεταμένα χρονικά sets.
Ο τελευταίος θα ερχόταν με τη φόρα του περσινού “Allbarone”, που χαιρετήθηκε από πολλούς του συναφιού μας ως ο κορυφαίος δίσκος της καριέρας του. Στη σκιά του πατέρα του -του τεράστιου Ιan Dury- για πολλά χρόνια, έχει καταφέρει πλέον να καθιερωθεί ως αυτόφωτος καλλιτέχνης και με την εμφάνιση του στην Πλατεία Νερού διαπίστωσε και ο τελευταίος αδαής το γιατί. Με μπόλικη γκρούβα, ηλεκτρονικούς ήχους και καντάρια indie coolness, μας συστήθηκε με τρόπο υπόγεια ανατρεπτικό.
H έμφαση προφανώς δόθηκε στο “Allbarone”, με το τελευταίο single “Alpha Dog” να ξεφορτώνει με το “καλησπέρα” τόνους funk-ίλας στην Πλατεία Νερού και μπόλικες ακόμα ισχυρές στιγμές από το περσινό LP, όπως τα “Ηapsburg”, “Κubla Khan” και “Return Of The Sharp Heads” να διανθίζουν το set του. Η περσόνα Baxter Dury ισορροπεί επιτυχημένα επάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει το στυλ από την καρικατούρα και η αλήθεια είναι ότι ελάχιστοι τύποι εκεί έξω θα μπορούσαν να φέρουν εις πέρας τη συγκεκριμένη αποστολή χωρίς να γελοιοποιηθούν.
Με τη χαλαρή κοστούμια του, τα chains στο λαιμό, το ελαφρώς πυροβολημένο ύφος, την αλλόκοτη, αλλά ταυτόχρονα ξεσηκωτική κινησιολογία του και τη (σχεδόν) spoken word ερμηνεία του (για τα δύσκολα είχε την εξαιρετική Madelaine Hart στα -όχι και τόσο- backing vocals) άφησε δίχως αμφιβολία το προσωπικό του στίγμα στη βραδιά.
Από εκεί και πέρα, το set του είχε κάτι για όλους τους σκαπανείς της πορείας του· άλλος μπορεί να την άκουσε με το νοσταλγικό συναίσθημα του “Almond Milk”, κάποιος με τη βρώμικη μπασογραμμή και τα παιχνιδιάρικα synths του “Μiami” κι έτερος να χάθηκε μέσα στη ζάλη του “Cocaine Man”. Το σίγουρο είναι ότι οι ξεδιάντροποι house ρυθμοί του “Baxter (these are my friends)” στο τέλος, παρέσυραν άπαντες σε ξέφρενα χορευτικά, κλείνοντας με μια εκτός προγνωστικών αισιόδοξη νότα την εμφάνιση του. Πείτε το αγνοία κινδύνου -με δεδομένο ότι θα ακολουθούσε ο Nick Cave-, πείτε το “I don’t give a fuck” μενταλιτέ· σε κάθε περίπτωση ο Βaxter Dury μας έδειξε ποιος είναι -η ποιος θέλει να νομίζουμε ότι είναι- και αποχώρησε έχοντας σταθεί καλλιτεχνικά αρτιότατος.
Ο Nick Cave θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης περίπτωσης και όλοι όσοι γνωρίζουν το έργο του και την προσωπικότητά του, θεωρώ πως θα συμφωνήσουν. Δεν είναι τυχαίο που ο Cave μαζί με τη μπάντα του, τους The Bad Seeds, επισκέπτονται τόσο συχνά τη χώρα μας. Σημαίνει ότι όσες φορές και να έρθουν, εγγυημένα ο συναυλιακός χώρος θα γεμίσει! Κι αυτό γιατί; Επειδή, εκτός από την ιδιαίτερη σχέση που έχουν συνάψει με το ελληνικό κοινό, είναι και εξωπραγματικοί performers. Αναλυτικά θα μιλήσουμε ευθύς αμέσως.
Το hype του κοινού φαινόταν ήδη από τότε που πλησίαζε η ώρα για να ανέβει η μπάντα στη σκηνή. Με το που φάνηκαν από τη χαραμάδα του stage στο πλάι, ο χαμός άρχισε! Ο θρυλικός – 68χρονος πλέον – Cave, με το που πάτησε το πόδι του στη σκηνή, έδωσε το ΑΠΟΛΥΤΟ ρεσιτάλ ερμηνείας και performance, ξεκινώντας με το εκρηκτικό “Get Ready for Love”! Αυτός ο άνθρωπος, έχει κάτι μαγικό. Όταν πατάει γερά τα πόδια του στο έδαφος και αρπάζει το μικρόφωνο, τότε σταματά το κοινό να βλέπει μια απλή συναυλία, αλλά γίνεται μάρτυρας ενός τελετουργικού. Μίας κατάθεσης ψυχής με μια απόλυτη, εκρηκτική και πέρα για πέρα αυθεντική έκφραση συναισθημάτων. Το παρατεταμένο setlist δυόμισι ωρών που ετοίμασε η μπάντα λόγω της έκτακτης απουσίας της αινιγματικής Anna von Hausswolff, κάλυπτε 40 χρόνια δισκογραφικής πορείας με τα πιο αγαπημένα κομμάτια, αλλά τίμησε κιόλας το νέο υλικό μιας και βρίσκονται στο Release Athens Festival με αφορμή το Wild God Tour.
Είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε τις πιο δυνατές στιγμές αυτής της βραδιάς, μιας και ήταν ένα και ένα όλα τα τραγούδια, απλά εγώ θα εστιάσω ιδιαίτερα στα “Hollywood”, “Wild Lovely Eyes” και “Into my Arms” όπου και πλάνταξα στο κλάμα. Μίλησαν στην ψυχή μου χωρίς φίλτρο, όχι μόνο λόγω των στίχων με τη σκοτεινή ομορφιά και την λεπτή ευαισθησία, αλλά και λόγω της εκτέλεσης – κατάθεσης ψυχής της μπάντας που ξεσκέπασε όλα αυτά τα ωμά συναισθήματα μέσα μου. Πέρα από αυτά, μου έμειναν έντονα και τα επικά “O Children”, “Carnage”, “Henry Lee” και “Red Right Hand”.
Προσωπικά, δεν έχω ξαναδεί καλλιτέχνη πιο κοντά στο κοινό του από τον Nick Cave. Με απόλυτη εμπιστοσύνη στον κόσμο, τη μισή συναυλία (χωρίς υπερβολή) παίζει να την πέρασε βουτηγμένος μέσα στο κοινό και βασταζόμενος από τα χέρια τους! Όταν υπάρχουν εκατοντάδες καλλιτέχνες που φυγαδεύονται από την πίσω πόρτα και αρνούνται να βγουν μια φωτογραφία με τους θαυμαστές τους που επί ώρες τους περιμένουν καρτερικά, βλέπεις και τον Nick Cave που διαρκώς δίνει χειραψίες και οριακά είναι μέρος του κοινού! Δεν θέλω βέβαια να αδικήσω και τους The Bad Seeds, η οποία πραγματικά ήταν κορυφή σε όλους τους τομείς και τα έδωσε όλα.
Μια συναυλία του θρυλικού Nick Cave και των The Bad Seeds, όπως διαπιστώνουμε κάθε φορά, είναι εγγυημένη επιτυχία και ως μια έντονη βιωματική εμπειρία, είναι σίγουρο ότι θα χαραχθεί για πάντα στις μνήμες όσων τυχερών την παρακολούθησαν!
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος (Βaxter Dury)
Κατερίνα Μήτικα (Nick Cave And The Bad Seeds)
Φωτογραφίες: Καταστρόφος Αλέξανδρος @@alexandros_kat
