Αν μη τι άλλο δυναμικό το φετινό ξεκίνημα του επετειακού Release Athens, με τους Limp Bizkit να κάνουν μπάχαλα την περασμένη Δευτέρα και τα Ημίζ να γεμίζουν κάθε σπιθαμή της Πλατείας Νερού το Σάββατο το βράδυ.
Για την τρίτη ημέρα του φεστιβάλ όμως, είχε φθάσει η ώρα για κάτι εντελώς διαφορετικό: Η δράση θα μεταφερόταν απέναντι, στο Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος και το focus θα μεταφερόταν στη δεκαετία του ’80 και όσα αυτή γέννησε, με προεξάρχοντα τον elder statesman του art rock David Byrne.
Πρώτα όμως θα είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε δυο σύγχρονα σχήματα, που τα τελευταία χρόνια έχουν καταφέρει δικαίως να στρέψουν τους προβολείς προς το μέρος τους.
Το κοινό σημείο αναφοράς εδώ είναι η φράση “post punk”, το πως όμως η κάθε μπάντα έχει επιλέξει να ελίσσεται γύρω του, θα αποτελούσε χωρίς αμφιβολία ειδοποιό παράγοντα.
Oι Deadletter φέρνουν όλη την παραδοσιακή πολυσυλλεκτικότητα του βρετανικού post punk, όμως η έμφαση τους παραμένει στον κιθαριστικό ήχο και στη σκοτεινή ατμόσφαιρα. Το μπάσο του George Ullyott αποτελεί σημείο αναφοράς, ενώ το alto σαξόφωνο εντείνει εξαιρετικά την όλη weird αύρα που εκπέμπουν και ενίοτε μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή. Αναμφισβήτητα όμως, ο πόλος έλξης στάθηκε ο γεννημένος frontman Zac Lawrence που πήρε πάνω του την υπόθεση, καθώς οι Deadletter απέδωσαν με την ένταση στα κόκκινα το υλικό του φετινού “Existence Is Bliss”, χωρίς να παραλείψουν αναφορές σε προηγούμενες δουλειές τους όπως τα “More Heat” και “Mother”, που ακούστηκαν back to back. Στο τέλος σηκώσαμε και τα ποτήρια μας στον αέρα μαζί τους, για ένα θορυβώδες “Cheers”.
Mε τέτοια εμφάνιση από τους Deadletter, ο πήχης για τους Νation Of Language είχε καλώς ή κακώς μπει ψηλά. Οι αμερικανοί πάντως δε φάνηκε να το παίρνουν πατριωτικά. Με την έμφαση εδώ να μπαίνει στα synths, στην indie αισθητική, τα χορευτικά beats και την ταξιδιάρικη ατμόσφαιρα οι Νation Of Language μας πρόσφεραν κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλά εξίσου ελκυστικό. O Ian Richard Devaney σε καμία περίπτωση δε διαθέτει ως performer την ένταση του Zac Lawrence. Ήταν όμως κινητικός, με τα αιθέρια φωνητικά του να σε βάζουν κατευθείαν στο κλίμα της μουσικής τους.
Η σύζυγος Aidan Noell τράβηξε αποτελεσματικά όλο το κουπί στα synths και ο Alex MacKay στο μπάσο πρόσθετε στην εξίσωση ακρίβεια στο παίξιμο και γεμάτο low end. Mε τον δικό τους τρόπο κατάφεραν και συνδέθηκαν με το κοινό και θεωρώ ότι αρκετός κόσμος που δε τους γνώριζε θα ψαχτεί τόσο με το περσινό “Dance Called Memory”, όσο και με το “Ιntroduction, Presence”, που αποτέλεσαν τη ραχοκοκκαλιά του set τους.
Όταν ανακοινώθηκε από το Release Athens η έλευση του David Byrne στη χώρα μας, η αλήθεια είναι πως πολλοί από εμάς δεν το περιμέναμε. Η τελευταία του επίσκεψη μετρούσε ήδη 17 ολόκληρα χρόνια —μια επέτειος που φέρνει αυτόματα στη θύμηση όσων ήταν τότε παρόντες μια εντυπωσιακή συναυλία, η οποία έμεινε για πάντα ανεξίτηλη στον χρόνο.
Τι να πρωτοπεί κανείς, άλλωστε, για αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο και καλλιτέχνη; Ως μπροστάρης των θρυλικών Talking Heads —της σημαντικότερης ίσως μπάντας της επαναστατικής new wave και post-punk σκηνής των 80s— ο Byrne κουβαλά μια τεράστια πολιτιστική κληρονομιά. Με δεδομένη την παγκόσμια εμβέλειά του και την ιστορία του, αποτελεί αναμφίβολα μεγάλη τιμή το γεγονός ότι μας συμπεριέλαβε στους σταθμούς της περιοδείας του.
Ο τεράστιος David Byrne φημίζεται διαχρονικά για τις ιδιαίτερες, άρτια στημένες και οπτικά εντυπωσιακές συναυλίες του. Και, ευτυχώς για όλους μας, το διαπιστώσαμε απόλυτα!
Στο SNF Nostos, η προσέλευση και η ενέργεια του κοινού μιλούσαν από μόνες τους. Από νωρίς, φαινόταν ξεκάθαρα πως ο κόσμος διψούσε να τον ξαναδεί στη σκηνή, να επικοινωνήσει μαζί του και να παρασυρθεί από τον μοναδικό, πρωτοποριακό του ρυθμό. Η αναμονή τόσων ετών μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε μια συλλογική γιορτή, με τη σκηνική του παρουσία να δικαιώνει και με το παραπάνω τις προσδοκίες ακόμη και των πιο απαιτητικών.
Από την αρχή μέχρι το τέλος μιλάμε για ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα, από αυτά που σίγουρα δεν βλέπουμε συχνά στη χώρα μας. Ο Byrne είχε ένα team εξαιρετικά ταλαντούχων καλλιτεχνών, οι οποίοι χόρευαν ενώ παράλληλα έπαιζαν διάφορα όργανα! Επίσης, ιδιαίτερη μνεια αξίζει στον πολυαισθητηριακό τρόπο αφήγησης που επέλεξε ο Byrne και η ομάδα του, η οποία πέρα από τα εντυπωσιακά χορευτικά, χρησιμοποίησε led οθόνες που περιέβαλαν όλο το stage, για μια πιο καθηλωτική εμπειρία! Μας μετέφεραν σε διάφορα μέρη, από την αγγλική εξοχή, μέχρι το διαμέρισμα του Byrne στη Νέα Υόρκη και σε σύνθετα urban περιβάλλοντα.
Η μουσική του Byrne φημίζεται για τα κοινωνικά μηνύματα και τα μηνύματα αγάπης που μεταδίδει. Πάνω από 50 χρόνια, οι εμπειρίες ζωής του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη, μετουσιώνονται σε έργα με δυνατό αποτύπωμα. Το setlist περιλάμβανε και πιο πρόσφατα κομμάτια από τη solo δισκογραφία του Byrne, ωστόσο ο κόσμος λάτρεψε ιδιαίτερα τις αείμνηστες επιτυχίες του με τους Talking Heads. Το highlight της βραδιάς θεωρώ πως ξεκίνησε από το θρυλικό “Psycho Killer” και μετά, όταν ο κόσμος είχε μπει στο κλίμα των Talking Heads. Σίγουρα ξεχώρισαν και τα εξαιρετικά “Once in a Lifetime” και “Burning Down the House”.
Η χθεσινή βραδιά δεν ήταν απλώς μια συναυλία· ήταν μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική εμπειρία, μια ζωντανή απόδειξη ότι ο David Byrne παραμένει ένας ανήσυχος, διορατικός δημιουργός που ξέρει πώς να μαγεύει το κοινό του. Όσοι βρεθήκαμε εκεί, ξέρουμε ήδη ότι αυτή η εμφάνιση θα μείνει ανεξήτηλη στις συναυλιακές μας αναμνήσεις, ακριβώς όπως και εκείνη η μυθική εμφάνιση του 2009. Σε ευχαριστούμε Release που μας προσφέρεις αυτές τις εμπειρίες!
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος (Nation Of Language, Deadletter)
Κατερίνα Μήτικα (David Byrne)
