Για να γιορταστούν τα 10 χρόνια του Release Athens, οι διοργανωτές φρόντισαν να φέρουν ιδιαίτερα hot ονόματα για φέτος. Δεν θα μπορούσε να λείπει ο μέγας μάστορας και πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής Jean Michelle Jarre που απαριθμεί 66 (!!!) χρόνια βαριάς καριέρας, μιας που βρίσκεται σε περιοδεία! Τον συνόδεψε ο καλός του φίλος και επίσης μεγάλος μάστορας του είδους (συν παλαίμαχος Eurostar – Γαλλία 2008) Sébastien Tellier, βάζοντας το λιθαράκι του για να χτιστεί η απόλυτη βραδιά ηλεκτρονικής μουσικής!
Ο Sébastien ανέβηκε με την λευκοντυμένη μπάντα του στη σκηνή, πριν ακόμα πέσει ο ήλιος. Θεωρώ πως αυτό εν μέρει αδίκησε την εμφάνισή του, αφού το είδος που υπηρετεί κολακεύεται κυρίως από την ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο νυχτερινός ουρανός. Κατά τα άλλα, μιλάμε για μια εξαιρετική εμφάνιση με δυνατό setlist γεμάτο ποικιλία στιγμών και διαθέσεων. Ο χαρακτηριστικός συνδυασμός ακουστικών στοιχείων με την ηλεκτρονική μουσική του, είναι ιδιαίτερα αγαπητός στους Έλληνες θαυμαστές! Επίσης, ο Sébastien είναι ένας φοβερός τύπος που ξεχωρίζει για την τρέλα του από χιλιόμετρα! Το μακρύ μαλλί, η γενειάδα του, το αστραφτερό του outfit και φυσικά η έλλειψη συστολής για τσιγάρο στη σκηνή, τα λένε όλα! Εδώ να πω ότι με εντυπωσίασαν οι ικανότητες των μουσικών του, αλλά ειδικά του καταπληκτικού του ντράμερ που έδωσε αυτό το “ουμφ!” στα τραγούδια! Το setlist περιείχε πολύ γκρουβάτα, απολαυστικά και περίτεχνα φτιαγμένα κομμάτια, δηλαδή ό,τι πρέπει για ζέσταμα περιμένοντας τον – επίσης Γάλλο – θρύλο, Jean Michelle Jarre!
Jean-Michelle Jarre, ο αρχιερέας και συνώνυμο για τους περισσότερους εκεί έξω όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική, μας έκανε για άλλη μια φορά την τιμή να επισκεφτεί τη χώρα μας και επιτέλους έκλεισα κι εγώ με ένα μεγάλο μου απωθημένο καθώς μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρίτη και καλύτερη καθώς το 2001 δεν μπόρεσα να κάνω το ταξίδι να τον δω στο Ηρώδειο και το 2010 αντίθετα, έκανα το ταξίδι όταν… δεν έπρεπε για να δω και στην Αθήνα τους Bolt Thrower την ίδια μέρα που θα έπαιζε στη Θεσσαλονίκη. Κι εκεί που πίστευα κι εγώ και πάρα πολλοί ότι δε θα τον βλέπαμε ποτέ ξανά, όχι απλά τον είδα αλλά τον είδα και δίπλα στο σπίτι μου στην Καλλιθέα μάλιστα, στο ίδρυμα του Σταύρου Νιάρχου, να παίζει στο ξεχωριστό ξέφωτο που κοσμεί το χώρο. Λίγο ακόμα και η θεά Τύχη θα τον έφερνε κάτω από το σπίτι μου! Μετά και τον πολύ ευδιάθετο Sebastien Tellier που μας είπε “όπως κι εσείς έτσι θέλουμε πολύ να δούμε τον Jean-Michelle, είναι πολύ κούλ τύπος με μεγάλο ταλέντο και είμαστε μεγάλοι οπαδοί του”, ενώ κι ο ίδιος ο Ηγέτης μετά έπλεξε το εγκώμιο του Tellier ζητώντας από τον κόσμο να τον χειροκροτήσει.
Τολμώ να πω ότι όσο κι αν φανεί ότι θα αδικήσω πρόσωπα, καταστάσεις, διοργανωτές και όποιον άλλον μπορεί να εμπεριέχει η άποψη μου, ότι αυτή ήταν και θα παραμείνει η κορυφαία εμφάνιση όλων των εποχών στην ιστορία του Release Festival, δε μπορούμε καν να κάνουμε λόγο για κάτι ανθρώπινο εδώ πέρα, μια και η νόηση ενός εκ των μεγαλύτερων καλλιτεχνών στην ιστορία του σύμπαντος ξεφεύγει κατά πολύ από περιγραφές, αντιδράσεις και ότι αποτυπώνεται σε μία ανταπόκριση. Τι να πρωτοπούμε και που να σταθεί οποιοσδήποτε, στο ότι το υλικό του ακούγεται χιλιετηρίδες μπροστά από το σήμερα ενώ ξεκίνησε να βγάζει άλμπουμ το 1973; Στο ότι το εντυπωσιακό Light show και τα visuals έκαναν άπαντες να ρίξουν τα σαγόνια στο πάτωμα και να μην πιστεύουν τι βλέπουν; Στο ότι ο ήχος ήταν κρυστάλλινος και γέμιζε όλο τον χώρο και έμοιαζε να ακούγεται στα πέρατα του κόσμου; Με συγχωρείτε αν ακούγεται αφελές αυτό αλλά νιώθω και λίγο μικρός να πιάνω στο στόμα μου αυτόν τον -ας πούμε- άνθρωπο με όσα έχει προσφέρει στην συνολική έννοια της μουσικής. Θα σταθώ σε συγκεκριμένες στιγμές που αποτυπώνουν την ποιότητα των παραπάνω αλλά και το ήθος του πέρα από την καλλιτεχνική του αξία για να’χετε μια μικρή ιδέα τι είδαμε.
Αρχικά παίρνει τον λόγο λέγοντας ότι είναι πολύ χαρούμενος που επιστρέφει στη χώρα μας, μια χώρα που είναι σημείο έμπνευσης όπως είπε, που γέννησε τη δημοκρατία και τη φιλοσοφία (και τα κατέστρεψε παράλληλα, αυτό δεν το είπε αλλά ισχύει) και που μέρος της ηλεκτρονικής μουσικής είχε και ως σταθμό τη χώρα μας. Τον βλέπαμε να σηκώνει το αριστερό του χέρι πολλές φορές δίνοντας στον κόσμο το έναυσμα να ακολουθεί τους ρυθμούς, δεν δίστασε να ξεκινήσει ο ίδιος τα παλαμάκια με όλους να ακολουθούν, χοροπηδούσε σαν αεικίνητος προκαλώντας την ατάκα “αυτός είναι 77 -θα γίνει σε 2 μήνες για την ακρίβεια- κι εμάς μας πονάει η μέση μας”, ενώ σε κάποια φάση που σε μία από τις πολλές ενσωματωμένες κάμερες πάνω του που βλέπουμε τα πόδια του, ήταν λες κι έπαιζε μπάσκετ με το πως τα κουνούσε, όταν όμως έχεις ορίσει τον ίδιο το χρόνο καλλιτεχνικά και μουσικά, πως αυτός να σε επηρεάσει και να σε κρατήσει πίσω στην τελική; Μας χαρίζει μια ιδιαίτερη στιγμή πριν το “Oxygene 2” καθώς αναφέρει “σας προσκαλώ στην κουζίνα μου, έτσι αποκαλώ το χώρο μου εδώ πάνω, φανταστείτε ότι φτιάχνουμε μια Ελληνική σαλάτα και θα μπορείτε να δείτε από μία κάμερα στα γυαλιά μου ότι βλέπω κι εγώ”!
Ε και τι δεν είδαμε εκεί πέρα, τα κόλπα του πάνω στα synths του, τρομερές σκηνές και φωτογραφίες στο background, φώτα που νόμιζες ότι βρίσκεσαι κάπου στο αχανές διάστημα και το εξερευνάς με soundtrack τα αθάνατα τραγούδια του και γενικά ένα άπλετο υπερθέαμα που αιχμαλώτισε το κοινό το οποίο σχεδόν αποχαυνωμένο από την ολότητα όλου αυτού, έμενε να στέκει με περίσσιο δέος και τον ίδιο τον JMJ να το απολαμβάνει. Ξεχωριστή θέση στη βραδιά είχε η αναφορά του για το ΑΙ στις ζωές μας, “όπως ξέρετε το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής μου βασίζεται σε αυτό αλλά εγώ θα το ονόμαζα ενισχυμένη πληροφορία περισσότερο, αν η τεχνολογία χρησιμοποιηθεί σωστά είναι προς όφελος όλων μας και σαν άνθρωποι δεν κινδυνεύουμε, έτσι με τη βοήθεια αυτής θα σας συστήσω τους γαλαζοκίτρινυς φίλους μου” πριν τα ρομπότ γεμίσουν τη σκηνή στο “Robots Don’t Cry”. O Jarre δε θα διστάσει μέσα στη βραδιά να μας χαρίσει αρκετά μεγαγενέστερο υλικό και ακόμα και να μην αποδώσει αυτούσιο το γνωστότερο άσμα του, το “Oxygen 4” έτσι όπως το έχουμε μάθει, αλλά να προσαρμόσει το κύριο θέμα του στο ηλεκτρονικό μανιφέστο ήχων του. Ακόμα κι αυτό όμως δεν νοιάζει κανέναν καθώς το θέαμα είναι το λιγότερο συγκλονιστικό.
Μάλιστα ενώ όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει μετά από 90’ εμφάνισης, θα επιστρέψει για να δώσει σε όλους μας το τελειωτικό χτύπημα με τα συγκινητικά και ταξιδιάρικα στο χρόνο “Quatrième Rendez-Vous” και “Les Chants Magnétiques 2” ώστε να φύγουμε όλοι μας πληρέστατοι και άκρως χαρούμενοι, όσο μπορούσαμε δηλαδή να καταλάβουμε τι συνέβη εκείνη τη στιγμή. Λιγότερο από 24 ώρες μετά, τώρα νομίζω ότι αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι το ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ αυτό της ανθρωπότητας -ξαναλέμε τώρα- που βλέπαμε μικροί σε αυτούσιες συναυλίες σε ΕΡΤ 1 και ΕΡΤ 2 και αναρωτιόμασταν “μα τι κάνει, δε γίνεται αυτό!” βρέθηκε ενώπιον μας και κατέθεσε ειλικρίνεια, ξεκάθαρη χαρά που βρισκόταν στη χώρα μας και όχι μόνο αυτό αλλά μετά από παραπάνω από 100’ που έκλεισαν την εμφάνιση, μοίραζε φιλιά στον κόσμο και χαιρέτησε λέγοντας “ελπίζω να τα ξαναπούμε”. Ο κόσμος έφυγε γρήγορα, ο χώρος άδειασε εύκολα, το Parking έλυσε χέρια και πόδια πολλών και η οργάνωση ήταν άψογη. Ίσως και στα τοπ 10 Live όλων των εποχών που έχω δει στη ζωή μου, αν όχι 101% βέβαιο, θα μου πάρει λίγο καιρό να το επεξεργαστώ αλλά πιστεύω εκεί θα καταλήξω. Υποκλίνομαι σε αυτό το θείο Ον και νιώθω πολυτέλεια το ότι μεγάλωσα σε εποχή που στάθηκε ζωντανός ανάμεσα μας.
Όπως είπε κι ο ίδιος πάρα πολλές φορές με τα φτωχά Γαλλικά μου… MERCI BEAUCOUP!
Για το Rock Overdose,
Κατερίνα Μήτικα (Sébastien Tellier)
Άγγελος Κατσούρας (Jean-Michelle Jarre)
