Πώς να βαθμολογήσεις την ιδιαιτερότητα? Με ποιό κριτήριο, και πόση αντικειμενικότητα? Η κουλτούρα και ο πολιτισμός του κάθε έθνους, μπορεί να μπει στο μικροσκόπιο με σκοπό την κριτική? Ειδικά από την στιγμή που αυτός ο πολιτισμός δεν είναι δικός σου, ούτε σου είναι ιδιαίτερα οικείος πέρα από κάποια διάσπαρτα ακούσματα. Ακόμα και όταν τον αναμίξεις ιδιοφυέστατα με Prog και Power χρώματα, και βασιστείς πάνω σε αυτά για να βγάλεις ένα πόρισμα, θα είναι τελικά αντικειμενικό το αποτέλεσμα?
Πριν μπεις στην διαδικασία να ακούσεις το “Legacy”, ή οποιοδήποτε προηγούμενο album των Myrath αγαπητέ αναγνώστη, υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να κάνεις πριν πατήσεις το play. Πρέπει να προσπαθήσεις να αποβάλλεις την όποια στενομυαλιά και προκατάληψη. Να βγάλεις από το μυαλό σου χαρακτηρισμούς όπως αυτούς που προανέφερα, όπως επίσης και ταμπέλες τύπου τσιφτετέλια, μπουζούκια, λαϊκά (μεταλάδες ήμαστε ρε μεγάλε) κ.λ.π. Απλά άκου. Απλά νιώσε. Υπάρχει κάτι που λέγεται μουσική, και κάποιες φορές δεν χωράνε νόμοι και περιορισμοί στην μαγεία της. Απαιτεί θάρρος και πίστη πέρα από το ταλέντο και την μαεστρία για να τολμήσεις να γράψεις τέτοια μουσική, ειδικά στις μέρες μας που όλα έχουν κατηγοριοποιηθεί. Και οι Myrath τα έχουν όλα αυτά.
Το τέταρτο δημιούργημά τους συνεχίζει στον δρόμο του “Tales Of The Sands” του 2011. Εμπνευσμένο, άριστα δομημένο, εκπληκτικά ισορροπημένο μεταξύ μελωδίας, δύναμης και παράδοσης. Εμφανώς πιο ορχηστρικό σε αρκετές περιπτώσεις, και στο σύνολό του να παρουσιάζει μια μικρή ύφεση ως προς τη επιθετικότητα του προκάτοχού του. Αυτό βέβαια δεν επηρεάζει καθόλου το αποτέλεσμα, καθώς η πληθώρα των εκπληκτικών κιθαριστικών riff εξυπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις συνθέσεις, άλλοτε χτίζοντας σταδιακά την ένταση, άλλοτε δίνοντας το απαραίτητο ξέσπασμα. Φανταστικά περάσματα και εναλλαγές, που τα πλήκτρα και η ορχήστρα παίρνουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στολίζοντας το ήδη υπάρχων επικό σκηνικό. Πανέμορφα solos γεμάτα μελωδία και συναίσθημα, αβίαστα, χωρίς φανφάρες και φλυαρία από έναν άριστο μουσικό και συνθέτη που ξέρει πολύ καλά που να δειχτεί και που να συμπορευθεί με το σύνολο. Μαγευτικές φωνητικές γραμμές γεμάτες λυρικότητα και hooks, που σε κάθε κομμάτι χτίζουν την ατμόσφαιρα και καθιστούν το “ταξίδι” αναπόφευκτο. Τα refrain εμπνευσμένα, δίνοντας στον ακροατή αυτό ακριβώς για το οποίο φτιάχτηκαν, την αίσθηση της ολοκλήρωσης και της αποκορύφωσης σε κάθε κομμάτι. Η δε ερμηνείες είναι επιεικώς τεράστιες από μια φωνή που δείχνει να μπορεί να διαχειριστεί ότι και αν της δώσουν.
Δεν ξέρω πραγματικά πως να περιγράψω περαιτέρω το “Legacy”. Νομίζω πως θα αρκεστώ στην λέξη μεγαλείο. Ναι, πιστεύω πως αυτή η λέξη περιγράφει τον δίσκο καλύτερα από όλο το παραπάνω κείμενο. Μεγαλείο, πανδαισία, μαγεία, μουσική ελευθερία. Αυτά είναι τα συστατικά του. Δεν θα μπω στην διαδικασία αυτήν την φορά να αναφέρω ενδεικτικά κομμάτια. Δεν χρειάζεται και ίσως και να μην πρέπει. Αν βγάλω κάποια κομμάτια ή αν επιλέξω κάποια άλλα, αφαιρώ μέρος του ταξιδιού και στερώ από το album την ουσία του. Δημιουργήθηκε για να ακουστεί ολόκληρο. Από την αρχή μέχρι το τέλος.
Η βαθμολογία είναι καθαρά σε σύγκριση με το “Tales From the Sands” και μόνο. Αρνούμαι πραγματικά να “βαθμολογήσω” τέτοιες περιπτώσεις.
Βαθμολογία: 83/100
Για το Rock Overdose,
