Με τις δάφνες του θριάμβου νωπές από την περσινή μεγάλη του επιτυχία, το Athens Extreme Festival επέστρεψε στα τέλη του 2024 και αυτή τη φορά το πήγε ένα βήμα παραπέρα, καθώς ναι μεν μας πρόσφερε ξανά 15 συγκροτήματα χωρισμένα ανά 5 κάθε μέρα σ’ αυτό το φοβερό τριήμερο, αλλά οι 5 μπάντες ήταν από το εξωτερικό και ομόρφυναν κατά πολύ τη φετινή έκδοση της μάζωξης. Η προσπάθεια προφανώς και στέφθηκε ξανά με επιτυχία, δεδομένων και των πάμπολλων συναυλιών που μεσολάβησαν πρόσφατα ή που θα λάβουν χώρο στο εγγύς μέλλον και ο κόσμος δείχνει ότι όταν έχει την ευκαιρία, διψάει να στηρίζει την Ελληνική σκηνή. Σίγουρα η ατραξιόν ήταν η παρουσία του μεγάλου βετεράνου Paul Speckmann και με τους Death Strike αλλά και με τους Master, γίνεται ειδική αναφορά στο πρόσωπο του καθώς πρέπει να τονίσουμε την φοβερή του ευγένεια με όλους και πόσο σεβάστηκε τα παιδιά που το διοργάνωσαν αλλά και τους οπαδούς, ενώ δε σταμάτησε να κοπανιέται και να γουστάρει σε κάθε μπάντα από την αρχή του φεστιβάλ και να δείχνει ότι είναι άρχοντας του Underground και δεν ξεχνάει πως ξεκίνησε. Μεγάλος σεβασμός και υπόκλιση στην αύρα του, το χαμόγελο του κάθε μέρα τα έλεγε όλα. Πάμε στο κυρίως πιάτο:
1η ΗΜΕΡΑ, 13/12/2024
ETERNAL
ΤΙ ΑΡΧΗ για το φεστιβάλ Θεέ μου! Οι λιλιπούτειοι ήρωες Eternal, 16 στα 17 όλοι τους κι ακόμα πηγαίνοντας σχολείο, έδειξαν πως το μέταλλο δεν έχει ηλικία και εντυπωσίασαν όλους τους παρευρισκόμενους με τον φρέσκο αέρα τους και το έξω καρδιά ‘80s thrash που παίζουν. Πάθαμε όλοι την πλάκα μας με το πως ξέρουν να στέκονται στη σκηνή, με τις πανέμορφες δομές των κομματιών τους αλλά και την ωριμότητα που βγάζουν παικτικά και συνθετικά. Αν δεν δεις τα γεμάτα χαμόγελο και νεανική καύλα παιδικά πρόσωπα τους από κοντά, θα νομίζεις ότι ακούς καταξιωμένη μπάντα 30αρηδων που έχουν κάνει το μεγάλο μπαμ. Από τη στιγμή που γνωρίζουν και οι ίδιοι τη βασικότερη αξία στη μουσική, ότι πρώτα είναι οι Metallica και μετά όλοι οι άλλοι, το έργο τους πρόκειται να γίνει πολύ εύκολο. Εκπληκτικά riffs που παραπέμπουν μέχρι και σε τρέλα Nuclear Assault / Whiplash σε σημεία, ΣΟΛΑΡΕΣ που νομίζεις ακούς Megadeth, Forbidden, Heathen και ιερά τέρατα τεχνικής και συνολικά μια φοβερή παρουσία που έγινε αντικείμενο συζήτησης όλο το τριήμερο. Ο κόσμος τους έδειξε την αγάπη του δικαίως, οι ίδιοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν και το μόνο που απομένει είναι να βγει ο δίσκος. Θα αφήσουν εποχή 101% και το ξέρουν ήδη!
PLAGUE
Για τη συνέχεια, ΝΤΕΘΜΕΤΑΛΛΑΡΑ από πλευράς Plague, οι οποίοι το 2020 έβγαλαν τη δισκάρα “Portraits Of Mind” και μετά μας κράτησαν σε αναμονή για το 2ο βήμα που δεν έχει έρθει ακόμα. Οι Death του “Leprosy” και του “Spiritual Healing” συναντάνε τους Gorguts, τους Morgoth, τους Benediction και τους Cancer της αρχικής εποχής καθενός (2 πρώτα άλμπουμ αυστηρά) και η παρουσία τους είναι πολύ στιβαρή και άμεση. Ήταν η πρώτη φορά που τους είδα και δείχνουν μπάντα που όχι απλά ξέρει να στηθεί επί σκηνής, αλλά κι έχει τεράστιες δυνατότητες, ενώ το υλικό του δίσκου προφανώς και υπηρετείται άψογα σε ζωντανές συνθήκες. Φωνάρα με πηχτό λαρύγγι ο Νίκος, ενώ και κιθαριστικά παίζουν φοβερά θέματα, κυρίως mid-tempo αλλά με όγκο και αύρα από άλλη εποχή. Άψογοι γνώστες του είδους και του τι θέλουν να βγάλουν ως μπάντα, εύχομαι ολόψυχα να υπάρξει συνέχεια γιατί οι δυνατότητες είναι τεράστιες και φάνηκα με τον πλέον πειστικό τρόπο. Η προσιτότατη τιμή των μόλις 8 ευρώ που πούλαγαν το άλμπουμ τους το έκανε ανάρπαστο και τιμήθηκε δεόντως, και επειδή οι καλοί ποτέ δε χάνονται αλλά οι πολύ καλοί είναι απαραίτητοι, οι Plague πρέπει να μείνουν ενεργοί και να δείξουν σε όσους πως γίνονται σωστά κάποια πράγματα.
CHAINSAW
“Γεια σας, είμαστε οι Chainsaw και ήρθαμε για την ανακαίνιση” θα πει σε κάποια φάση ο Necropervert, αυτό το λουλούδι του σαβουάρ βιβρ στα φωνητικά της μπάντας, και μα την πίστη μου, ποτέ ξανά μία τέτοια προβοκατόρικη αλλά και αυτοπεριγραφική δήλωση δεν ήταν τόσο πολύ εύστοχη. Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι, σε ότι αφορά το Ελληνικό κομμάτι του φεστιβάλ τουλάχιστον, το ντέρμπι φέτος κρίθηκε νωρίς, οι Chainsaw ήταν οι αδιαφιλονίκητοι θριαμβευτές επί σκηνής κι ένας Θεός ξέρει πως επέζησε η σκηνή και το κοινό από αυτό το πλήρες in your face ραντεβού με το τείχος της απόδοσης τους. Ορισμός του “δεν παίρνουμε αιχμαλώτους” εμφάνιση, με πλήρη διάθεση να εκτελέσουν το κοινό εν ψυχρώ, με το τέμπο να ανεβαίνει συνεχώς και να μην κατεβαίνει ποτέ και το νέο τους άλμπουμ με τον ευγενή τίτλο “Satan” να εκπροσωπείται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πατημένο το γκάζι χωρίς συμπλέκτη με το φρένο να είναι άγνωστη λέξη και τον επίσης γνωστό και μη εξαιρετέο Nuctemeron στα τύμπανα να μαδάει τα δέρματα λες και του χρωστάνε εκατομμύρια. Μπάτσες σε κάθε δευτερόλεπτο, νοκ άουτ χωρίς να μπει ο αντίπαλος στο ρινγκ και διασκευάρα στο “Whiskey Time” των Bulldozer στο τέλος να μη μείνει ρουθούνι όρθιο! ΜΑΝΤΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ!
TERRORHAMMER
Θέλει ΠΟΛΥ μεγάλα αρχίδια να ανέβεις πάνω στη σκηνή μετά τη σφαγή των Chainsaw και οι Terrorhammer τα είχαν. Σέρβοι και μεγάλοι φιλέλληνες όπως αποδείχθηκαν, με τον ηγέτη/κιθαρίστα/τραγουδιστή Pentagramator The Helltyrant μάλιστα σε άπταιστα Ελληνικά (!!!) να απευθύνεται στο κοινό κυρίως στη γλώσσα μας, ξεκινώντας με το εγκάρδιο “γεια σας αδέρφια μας Έλληνες”. Ουάου. Κιμπάρης και λεβέντης το δίχως άλλο, τερατώδης στην όψη αλλά και το παίξιμο, αποδεικνύει ότι όπου βλέπεις μπάντα σε τρίο είναι επιτυχία με τη μία, ξεκάθαρο blackened speed/thrash με πολύ Venom / Sodom αρχικής εποχής αμφότερων. “Είμαστε πολύ χαρούμενοι που παίζουμε για σας” ξανά σε άπταιστα Ελληνικά από τον φίλτατο, αν τα μιλάει και στην καθημερινότητα του έτσι και δεν έκανε εντατικά για την παρουσία του εδώ, του βγάζω το καπέλο. Στα Αγγλικά θα μας παραθέσει την φοβερή ατάκα “δεν ξέρουμε για σας εδώ στην Ελλάδα, αλλά εμάς στην Σερβία μας αρέσει να το κάνουμε το βράδυ στα νεκροταφεία” πριν προλογίσει το “Graveyard Witch”, ενώ στο κομμάτι “Necro Speed Megalomania” έγινε ένα από τα μεγαλύτερα moshpits του τριήμερου φεστιβάλ και η εμφάνιση χαρακτηρίζεται όχι απλά ποιοτικότατη αλλά και πολύ εγκάρδια. Το χάρηκαν με την ψυχή τους, κέρδισαν πολλούς οπαδούς που δεν τους ήξεραν και αποχώρησαν με ψηλά το κεφάλι.
GEHENNAH
Τι ρεμάλια της ζωής, τι παρτάλια του γίγνεσθαι και τι άπλυτοι μασχαλομπίχλουρες είστε ρε όργια! Με το που πατάνε το πόδι τους οι άρχοντες του black/thrash γίνεται Ο χαμός, αρχίζω να μετράω ιπτάμενα εν δυνάμει πτώματα, με τον Mr. Violence στα φωνητικά να το βλέπει και να ξεσπάει σε χαιρέκακα γέλια και να οπλίζεται με περίσσεια αγένεια φτύνοντας κάθε στίχο για αλκοόλ και μέταλλο και με την όλη εμφάνιση να χαρακτηρίζεται από σίγουρη αδεξιότητα αλλά όμορφα δοσμένη, με το να μην παίρνουν ΚΑΘΟΛΟΥ στα σοβαρά τους εαυτούς τους και με την ώρα περασμένη μεν, αλλά το κοινό να δίνει πόνο σαν να ξεκίνησε μόλις η συναυλία. Τους περίμεναν ανυπόμονα πάρα πολλοί και το κατάλαβαν με το παραπάνω, οι ίδιοι το διασκέδασαν με την ψυχή τους και με τα σούτια που έδινε ο Hellcop στα τύμπανα, τη μπασαδούρα του Knuckleduster και τις ριφφάρες πήχτρα στην αλητεία του Stringburner, όλα έγιναν αυτόματα πιο ανέμελα και ανέπνευσε αέρας άλλης εποχής που αυτό το στυλ άρχισε να γίνεται πολύ αγαπητό κι ας έχουν περάσει σχεδόν 30 χρόνια από τότε. Η πρώτη μέρα έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο έστω κι αν η εμφάνιση ήταν περισσότερο ιστορική παρά αψεγάδιαστη, αλλά δεν ένοιαξε απολύτως κανέναν, στόχος επετεύχθη.
2η ΗΜΕΡΑ, 14/12/2024
CHTHON
Ξεκίνημα στη 2η ημέρα πολλά υποσχόμενο, με τους Chthon οι οποίοι έβγαλαν δισκάρα πέρυσι με το “Eremite” και το μεγαλύτερο μέρος του οποίου παρουσίασαν επί σκηνής. Στο δίσκο έπαιξε ο αγαπημένος μου φίλος Βασίλης Σταυριανίδης, ο οποίος λόγω και των υποχρεώσεων του με τους Yoth Iria δε θα μπορούσε να δώσει το παρόν, ωστόσο βρέθηκε επάξιος αντικαταστάτης στο πρόσωπο του Γιώργου “Hellgrinder” Τσάφου ο οποίος τελευταία εμφανίζεται συνεχώς μπροστά μας με διαφορετική μπάντα κάθε φορά και κάνει το αποτέλεσμα να μοιάζει εγγύηση από την αρχή. Φοβεροί οι Chthon, κατάφεραν να μεταδώσουν ιδανικά την blackened death ατμόσφαιρα του ντεμπούτου τους και να δείξουν ότι η αρχή δεν είναι απλά το ήμισυ του παντός αλλά πολλά περισσότερα. Παθιασμένη εμφάνιση και με τον Νίκο των Plague στις κιθάρες να μας δείχνει ότι και σε διαφορετικό ρόλο, τα καταφέρνει εξίσου περίφημα. Όπως και για τους Plague, έτσι και για τους Chthon ισχύει ότι είναι πολύ υπεράνω του μέσου όρου και πρέπει να είναι όσο ενεργοί μπορούν, υπάρχει κλάση και ευστοχία υλικού που μπορούν και πρέπει να εκμεταλλευτούν και έχω ένα πολύ θετικό προαίσθημα ότι αυτό θα γίνει το συντομότερο δυνατόν. Το νερό είναι ήδη στο αυλάκι και μένει να το γευτούν στο έπακρο του.
SEREMENT
Την περίμενα πολύ αυτή την εμφάνιση καθώς το φετινό ντεμπούτο των Serement με τίτλο “Abhorrent Invocations” ήταν από τα καλύτερα death metal άλμπουμ που βγήκαν μέσα στη χρονιά, αλλά τέτοια επίδειξη δύναμης σε σημείο πλέον να το σκέφτομαι αν θα ξαναβάλω το δίσκο γιατί live ήταν 10 φορές καλύτεροι δεν το περίμενα. Μιλάμε για πριονοκορδέλα άνευ προηγουμένου, με τον ίσως κορυφαίο κιθαριστικό ήχο όλου του τριημέρου, κάθε κατέβασμα και γάζωμα από χαλασμένο αυτόματο με τις σφαίρες να βρίσκουν κεφάλι και λοιπά ζωτικά όργανα και να εκτελούν το κοινό. Απίστευτη εμφάνιση, απίστευτο δέσιμο, απίστευτος όγκος με τα φοβερά τύμπανα να ακολουθούν τις κιθάρες και τον Αντρέα στα φωνητικά να φτύνει το λαρύγγι του τέρμα τσιτωμένος και έξω φρενών. Στο “Sworn” ειδικά έγινε μεγάλος χαμός και μάλλον ούτε και η μπάντα πρέπει να περίμενε τέτοια ανταπόκριση κρίνοντας το τι έγινε στις μπροστινές σειρές. Οι Serement απέδειξαν ότι δίκαια έγινε θόρυβος γύρω από το όνομα τους και βρήκαν και καλή εταιρεία για να βγει ο δίσκος, και με τέτοιες -που πιστεύω γίνεται και καλύτερες- εμφανίσεις στο παλμαρέ τους, δεν έχουν να φοβούνται απολύτως τίποτα. Ήδη μου τρέχουν τα σάλια να τους ξαναδώ και να βγει 2ο άλμπουμ να παίζουν ακόμα περισσότερο. Εμφάνιση-δήλωση!
SPEEDRUSH
Τους ξέρουμε, μας ξέρουνε και αυτός ο δεσμός έχει δημιουργήσει πλέον αναπόσπαστη σχέση που κάνει την κάθε τους εμφάνιση όχι απλά μία συναυλία αλλά μάζωξη ορκισμένων να κοπανήσουν το κεφάλι που δεν κοπανιέται στο πλάι τους. Με σύμμαχο αυτή τη φορά το ολόφρεσκο 2ο φοβερό άλμπουμ “Division Mortality” και με τη γνώριμη πανηγυρική ατμόσφαιρα των συναυλιών τους, εφορμούν με το “Ride With Death” και άμεσα φαίνεται η ποιότητα των νέων συνθέσεων τους και το άλμα -κι όχι απλό βήμα- μπροστά που έχουν κάνει. Παρότι είχαμε πάρει γεύση νέων κομματιών στην προηγούμενη τους συναυλία δίπλα στου Amken, εδώ οι Speedrush έχουν βγάλει το υλικό που ονειρεύονταν -μέχρι το επόμενο- και πλέον με άλλο αέρα, αυτόν του δεδομένου φαβορί κι όχι του Underground outsider, παίζουν μπάλα υψηλού επιπέδου και με πλασάρισμα πολύ ψηλά στην ελίτ της Ελληνικής κοινής αλλά και του speed/thrash ήχου γενικά. ΕΞΑΛΛΟΣ Nir Beer άλλη μια φορά, κιθαρίστες υπερπαίχτες που τιμούν τα παντελόνια που φοράνε, rhythm section για φίλημα και το τέλος με το “Speedrush” έκανε το μπαρ να φύγει έξω από το Temple και να ψάχνουμε να το βρούμε. Βάλτε τους να παίζουν κάθε μέρα να χάσουμε τα κιλά των γιορτών μια ώρα αρχύτερα, είναι πιο επικίνδυνοι από ποτέ!
DEATH STRIKE
Η ώρα του Paul Speckmann για την πρώτη δόση που θα παίρναμε με την πάρτη του είχε έρθει και οι Death Strike κάνουν την εμφάνιση τους με ιαχές ούγκανων να ακολουθούν και να μην τους αφήνουν μέχρι το τέλος. Άλλο να το λέμε κι άλλο να βλέπετε πως ο Αμερικάνος γεμίζει τη σκηνή, τρομερή παρουσία, αγέρωχο στυλ κι αυτό το κοπάνημα με τα μούσια κι όχι με το κεφάλι που κάνει, είναι τρομερό τρικ που του επιτρέπει να κρατάει δυνάμεις. O Alex δίπλα του εξαπολύει ριφφάρες ασταμάτητα και αυτό που γίνεται όταν παίζεται το ιστορικό “Terrorizer” δεν έχει προηγούμενο, μιλάμε ότι γράφεται ιστορία μέσα στο Temple, πάλι κόσμος στα χέρια των υπολοίπων να σερφάρει όρθιος προς πάσα κατεύθυνση και με την εμφάνιση να έχει με τη σειρά της αυτόν τον old-school χαρακτήρα λες και είμαστε κάπου βαριά στο 1989, 35 χρόνια πριν. Ο Speckmann που όπως είπαμε είχε γίνει ένα με τον κόσμο κατά τη διάρκεια της τριήμερης παραμονής του στη χώρα μας, ήταν ευδιάθετος και βαθιά χαρούμενος, ευχαρίστησε άπαντες για την παρουσία τους με το λιτό και λακωνικό του στυλ κι επιδόθηκε στο να δείξει γιατί κάποιοι άνθρωποι αποτελούν μέρος της ιστορίας και προετοιμάζοντας το έδαφος για τα καλύτερα που ήρθαν.
VARATHRON
Νομίζω πως ότι και να πω άλλη μια φορά για την εμφάνιση των Varathron και τον τρόπο που εμφανίστηκαν καταιγιστικοί και ισοπεδωτικοί θα τους αδικήσει και δε θα μεταδώσει το πλήρες μέγεθος της αλήθειας. Οι άνθρωποι είναι σε θηριώδη κατάσταση και παίζουν με ένα αέρα που μπορεί να σε παρασύρει και να σε στείλει προς άγνωστη κατεύθυνση. Παλιά και νέα κομμάτια δένουν ιδανικά και παρά τη χρονική πίεση που υπήρχε καθώς βγήκαν λίγο πιο αργά, για μία ώρα τα έκαναν όλα ίσωμα και έδειξαν ότι μεγάλο συγκρότημα γεννιέσαι και δε γίνεσαι στην πορεία. Είτε παίζουν το “Unholy Funeral”, είτε το “Saturnian Sect”, είτε το νέο και ήδη αγαπημένο “Crypts In The Mist”, η ιστορία 35 και πλέον ετών εκπροσωπείται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ειλικρινά είναι στην κορυφή της καριέρας τους, τόσο αισθητικά όσο και οπτικά. Άψογοι εκτελεστές όλοι τους, αλλά ας μου επιτραπεί να δηλώσω άλλη μια φορά ταπεινά και αμέριστα τον σεβασμό και την υπόκλιση μου στην όλη οντότητα του εκρηκτικού Necroabyssious, ο οποίος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους καλλιτέχνες εκεί έξω και που στο πρόσωπο του όλες οι μπάντες μας που έπαιξαν έχουν ένα πρότυπο για το πως πρέπει να πορεύονται μέσα στα χρόνια και πως μπορούν να αποπνέουν σεβασμό με πράξεις κι όχι απλά λόγια.
3η ΗΜΕΡΑ, 15/12/2024
ELEVENTH RAY
Παρθενική εμφάνιση για αυτό το νέο σχήμα που τιμάει τον black metal ήχο και την ενδότερη αποκρυφιστική και σημειολογική πλευρά του και όπως έχω δει, με τον 1ο τους δίσκο “Reviving Tehom” να είναι ήδη έτοιμος αλλά η κυκλοφορία του να έχει μετατεθεί για τις αρχές του επερχόμενου έτους. Απ’ ότι κατάλαβα, μας παρουσίασαν το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου τους και η πρώτη επαφή μαζί τους εκτός από άκρως ενθαρρυντική, ήταν και θεατρικότατη, καθώς βγαίνουν σαν αρχιερείς ντυμένοι στα μαύρα και με πολύ έντονη παρουσία. Θα μπορούσαν να είναι τρακαρισμένοι για 1η εμφάνιση, αλλά έδειξαν άριστα προετοιμασμένοι. Σίγουρα υπάρχουν πολύ παλιοί και ορθόδοξοι Rotting Christ στον ήχο τους που προσωπικά όχι απλά δε με ενοχλεί, αλλά αντίθετα, όταν διακρίνω καθαρότητα ήχου σε black μπάντα, με αρχή/μέση/τέλος στη δομή, με όμορφα βαριά riffs και με έναν άκρως παθιασμένο στο σημείο της έμβιας μετενσάρκωσης του επί σκηνής τραγουδιστή, μόνο να χειροκροτήσω την όλη προσπάθεια και εμφάνιση μπορώ. Ο δράκων ο μέγας ως είθισται σε μπάντες ανάλογης ηχητικής υπόστασης έχει περίοπτη θέση στιχουργικά όπως και στο πανέμορφο εξώφυλλο του δίσκου που αναμένουμε. Πιστεύω ότι θα μας απασχολήσουν πολύ στο εγγύς μέλλον και μόνο ελπιδοφόρο και άξιο μπορεί να χαρακτηριστεί το πρώτο τους συναυλιακό εγχείρημα.
CULT OF ORPIST
Σας είχαμε προϊδεάσει με δισκοκριτική και συνέντευξη με τη μπάντα ότι επρόκειτο για μεγάλα αγενέστατα τσογλάνια, αλλά αυτό που έκαναν επί σκηνής ήταν πραγματικά το κάτι άλλο και δείγμα μεγάλου λαμπρού μέλλοντος μπροστά τους. Βγαίνουν με αέρα νικητών από την αρχή με το ομότιτλο κομμάτι του ντεμπούτου full-length “Attack Of The Zombie Cans” και κάνουν άπαντες να κοπανηθούν χωρίς έλεος. Μπετονιερέ thrash metal, παρτούζα με συμμετοχές Bolt Thrower, Entombed, Sodom, The Haunted, Slayer φυσικά και όλα τα καλά παιδιά σε ένα. Ο Έκτορας στα φωνητικά στιβαρός και με βρωμερή φωνάρα, ζέχνει μούσκουλο η όλη εμφάνιση με το κουαρτέτο να’ ναι παιχταράδες και ειδικά τον κοντό αλλά θαυματουργό Γιώργο να καρφώνει στα leads. Με άγγιξε το γεγονός ότι τόνισαν πως όλοι μας πρέπει να πάρουμε εκδίκηση για τα 57 θύματα των Τεμπών κι όσο ζούνε θα ελπίζουν ότι αυτό θα γίνει πραγματικότητα μια μέρα, μας τόνισαν ότι μπύρα/thrash/Σατανάς μπορούν να γίνουν ένα και με κλείσιμο με το “Total War” περιέγραψαν τι ίσχυε για όλο το τριήμερο του φεστιβάλ, ευχαριστώντας τη διοργάνωση για την πρόσκληση αλλά και το κοινό που τους στήριξε. Δεν είχαν δυστυχώς το άλμπουμ μαζί τους λόγω καθυστέρησης, αλλά σπεύσατε άμεσα όταν έρθει γιατί ήδη η ζήτηση είναι τεράστια. We’ve got your backs too pussies!
VIOLENT DEFINITION
Δε μας έφταναν τα προηγούμενα κοπρόσκυλα, είχαμε κι άλλα στο καπάκι… Άριστοι γνώστες της μανούρας και του τίμιου ιδρώτα επί σκηνής, οι Violent Definition μας έρχονται θριαμβευτικά μετά τη ΔΙΣΚΑΡΑ “Progressive Obsoletion” που κυκλοφόρησαν πριν κάνα μήνα και υπεργρήγορα και άκρως θρασύτατα κάνουν μπάσιμο-αιθέρα που θα ζήλευαν πάρα πολλοί. Θεριό Maelstrom πίσω στα δέρματα, εγγύηση τσίτας και ταχύτητας, ενώ το έτερο θεριό ΙronBeast φτύνει στίχους, αλκοόλ και διάθεση για τσιριτσάντσουλες σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Είχα πολύ καιρό να τους δω τόσο ανανεωμένους, θεωρώ ότι μετά την εμφάνιση με τους Enforced που ήταν καλή αλλά και πολύ χύμα, έπεσε εντατική δουλειά πάνω στις πρόβες, έτσι αυτό βγήκε και στο σανίδι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έχουν ούτως ή άλλως φανατικό κοινό που τους ακολουθεί εδώ και χρόνια και πλέον έχοντας πάτημα την προαναφερθείσα δισκάρα, είναι καιρός να πάρουν μπροστά και να τους βλέπουμε άκρως συχνότερα. Οι Violent Definition όπως και να’χει είναι σημαντική μπάντα για τη σκηνή, από τις πρωτοπόρες όταν έσκασε το κύμα thrash στη χώρα μας και σε περίπτωση που δεν ξανακάνουν 6 χρόνια κενό ανάμεσα στα άλμπουμ τους, θα είναι σε θέση να δείξουν πως και γιατί μπορούν να οδηγήσουν τις εξελίξεις μελλοντικά. Είστε αλήτρες και το χαίρεστε!
CENTINEX
Την περίμενα χρόνια αυτή τη στιγμή κι όχι απλά πήρα τη χαρά του ερχομού τους αλλά και της καλύτερης εμφάνισης όλου του φεστιβάλ! Μιλάμε για ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ και άκρως περιεκτική εμφανισάρα με 15 κομμάτια το ένα μετά το άλλο, με όλο το βάρος της Σουηδικής ένδοξης ιστορίας να βγαίνει μέσα από τα ηχεία τους και το κοινό να ξεφεύγει σε κοπάνημα όσο δε λέγεται. Τρομερός ο τραγουδιστής Henrik Andersσon, o οποίος ναι μεν ήταν κόκαλο από τα ξύδια, αλλά όταν ερχόταν η ώρα να γρυλίσει, ήταν άψογος και μάλιστα υπηρετεί και τα παλιά ένδοξα κομμάτια άψογα. Αρχηγάρα ο μπασίστας Martin Schulman ο οποίος παίζει σαν ρυθμικός κιθαρίστας, θεριό δίπλα του και ο Jörgen Kristensen που πετάει λεπίδες από riff σε κάθε δυνατή ευκαιρία, ενώ ο Florian Rehn στα τύμπανα, μπιζαρισμένος κι από το κοινό που τον τσίτωνε να παίξει πιο γρήγορα, τα έσπασε δημιουργώντας τείχος όγκου όσο λίγες φορές. Λίγο πριν το τέλος, αφού έχουμε πριζώσει τον Andersson να κατέβει στο κοινό, κάνουμε τη συμφωνία μαζί του, “θα μείνεις εδώ κάτω μαζί μας και θα κάνουμε ένα moshpit γύρω σου”, ο οποίος παρότι δεν είναι και πολύ σε θέση να αρνηθεί, λέει “ναι μπορούμε να το κάνουμε αυτό” και το “Torture” παίζεται με το κοινό να κυκλώνει τον τραγουδιστή σε μία ΜΕΓΑΛΗ στιγμή. Το τέλος με το “Eye Sockets Empty” πιστοποίησε την κορυφαία εμφάνιση, ενώ ξεπούλησαν τα πάντα από το merch κι έφυγαν θριαμβευτές.
MASTER
Όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, έτσι και το φεστιβάλ ήρθε στο τέλος του με την εμφάνιση των θρύλων Master. O Paul Speckmann παίρνει ξανά θέση στη σκηνή, “Master” και καπάκι “Pledge Of Allegiance” είναι οι πολιορκητικοί κριοί στο σετ εξ’ αρχής, με το κοινό να εκρήγνυται καθώς περίμενε διακαώς τη εμφάνιση και τον ίδιο τον Paul παρότι τα κορίτσια στο merch που σαν κύριος καθόταν δίπλα τους όλο το τριήμερο, μου έλεγαν ότι ήταν κουρασμένος γενικά, έδειξε τόσο χαρούμενος λες και δεν ήθελε να κατέβει από τη σκηνή, όπου και πράγματι χρειάστηκε να πάει 1:20 μετά τα μεσάνυχτα για να τελειώσει το φεστιβάλ. Η τσιτωμένη διασκευή στο “Children Of The Grave” των θεών Black Sabbath πρίζωσε το κοινό που περίμενε εναγωνίως τρείς λέξεις να τα διαλύσει όλα και τις έλαβε λίγο πριν το τέλος, με πτώματα ξανά να σερφάρουν μέχρι πίσω στον ηχολήπτη. “Pay To Die” το ανάγνωσμα και αυτή η Frost-ίλα που έβγαζαν πάντα και οι Master και οι Death Strike και η κιμπάρικη παρουσία του Paul Speckmann έκλεισαν το φεστιβάλ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το 2024. Ο ίδιος ευχαρίστησε ξανά το κοινό που ήταν εκεί και που περίμενε τόσες ώρες και τόσα χρόνια κι έφυγε χαμογελαστός και με το κεφάλι ψηλά.
Συνολικά η διοργάνωση όπως ξανά παραδέχθηκαν όλοι ήταν άψογη, το χρονικό όριο των εμφανίσεων μπορεί να πήγε λίγο πίσω για λόγους ανωτέρας βίας κάθε φορά, αλλά και πάλι ο κόσμος έδωσε το παρόν, παρότι θεωρώ προσωπικά ότι έπρεπε να είχε ακόμα περισσότερο κάθε μέρα ξεχωριστά και ως τριήμερο συνολικά. Και ο Κώστας και ο Πάνος έκαναν ξανά το καθήκον τους με το παραπάνω και ο θεσμός οφείλει να στηρίζεται και να αποτελεί ετήσια μάζωξη καθώς ο κόσμος στήριξε πολύ και το merch και έδειξε να περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία να δίνει το παρών σε ενωτικές κινήσεις. Τα σχέδια των παιδιών για το μέλλον είναι μεγάλα και μακάρι να τα δουν να υλοποιούνται το συντομότερο δυνατόν.
Για το RockOverdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου – MyMlivestories Photography
