Αυτό που κάνουν οι Slift τούτη την περίοδο θέλει πολλά άντερα. Το να περιοδεύεις την Ευρώπη και να παίζεις το ακυκλοφόρητο άλμπουμ σου που θα δει το φως της ημέρας τον Ιούνιο, απαιτεί τεράστια εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου. Όταν μάλιστα βασίζεις σχεδόν όλο το set σου πάνω του, σημαίνει ότι πιστεύεις πως έχεις κάτι πραγματικά εξαιρετικό στα χέρια σου. Ευτυχώς για εμάς, οι Slift δεν υπερεκτίμησαν σε καμία περίπτωση τις δυνατότητες τους και ετοιμάζονται να μας παραδώσουν ένα δίσκο που χωρίς αμφιβολία θα αποτελέσει εκ των κορυφαίων της χρονιάς. Πρώτα όμως, μας έδωσαν τα μυαλά στο χέρι.
Το ζόρικο intro του “Transylvanian Hunger” των Darkthrone πέρασε με την πρώτη το μήνυμα ότι αυτοί εδώ οι τύποι δεν είναι ένα ακόμα τυπικό ψυχεδελοrock συγκρότημα. Αντίθετα έχουν τις κεραίες τους ανοικτές και προς ακόμα πιο σκληρά παρακλάδια του rock, αντλώντας στοιχεία, που δύνανται να κάνουν ακόμα πιο expansive τις συνθέσεις τους. Το metal σίγουρα είναι μια επιλογή, όμως η ροπή προς post hardcore και noise rock ήχους είναι ακόμα εμφανέστερη. Το καταλαβαίνεις από τα θορυβώδη έγχορδα των αδερφών Fossat, τα οποία είναι τόσο παραμορφωμένα, που σε σημεία οριακά peak-άρουν. Όπως βέβαια και από τα screaming φωνητικά που φέρνουν στο μυαλό από Ηelmet και Unsane, εώς Νeurosis και Κylesa.
To παίξιμο του Canek Flores στα τύμπανα ρίχνει σαγώνια, ταυτόχρονα όμως διανθίζει καίρια τις συνθέσεις και ανοίγει διαδρόμους στους έγχορδους, ούτως ώστε είτε να απλωθούν με τα εφέ τους και να επεκτείνουν τους εγκεφαλικούς μας ορίζοντες, είτε να τερματίσουν εντάσεις με ασυγκράτητα ξεσπάσματα, στέλνωντας το κοινό σε παροξυσμό. Στα πολύ γνώριμα “Ummon” και “Ilion” κάποια όρια ξεπεράστηκαν, όμως οι διαθέσεις παρέμειναν σε γενικές γραμμές ανεβασμένες καθ’όλη τη διάρκεια του set.
Το κλείσιμο με “Secret Mirror” στάθηκε σεμιναριακό, με το τρίο να αποδίδει με περισσή μαεστρία, μια μεγαλειώδη σύνθεση που αναμένεται να αποτελέσει σταθμό στην καριέρα του. Oι ταχύτητες ανεβαίνουν, τα τύμπανα κοπανάνε δίχως αύριο, τα moog synths τσιρίζουν, ο μελανόλευκος ήλιος που φεγγοβολεί πίσω τους αποσυντίθεται και η κιθάρα σε μία μέθη μεγαλείου, φτύνει την τελευταία ασυνάρτητη φράση της. Ακριβώς στην κορύφωση και αποφεύγοντας τον κίνδυνο να επέλθει η παραμικρή χαλάρωση, οι Slift έσβησαν επιδεικτικά τα φώτα και ανανέωσαν εμφατικά το ραντεβού τους μαζί μας για το εγγύς μέλλον.
Μέχρι τότε, αν ποτέ βρεθούν στο δρόμο σας οι Pissed-Off Kid, μη τους χάσετε. Αυτο το βουτηγμένο στα blues, QOTSA υφής, garage λογικής και heavy-όσο-δεν-πάει όταν θέλει, ηχητικό τουρλουμπούκι είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω παρακολουθήσει τον τελευταίο καιρό. Mε αρτιότατο ήχο, vintage αισθητική και μια γενικότερη αύρα “περιέργειας” να τους περιβάλλει, έδειξαν πανέτοιμοι για το επόμενο βήμα. Long Live The Kid!
Ανταπόκριση: Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξης Κόρμπης
Setlist:
Fantasia
Corrupted Sky
The Village
A Storm Of WIngs
Waiting Man
Ummon
Orbis Tertius
Ilion
The Day Of Execution
Secret Mirror
