Η θρυλική Αμερικανίδα ποιήτρια και τραγουδοποιός Patti Smith δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρη μέσα στο σημερινό κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Η Ελλάδα ήταν πάντοτε μία από τις χώρες που άνοιγαν την αγκαλιά τους στην Patti, και εκείνη φροντίζει κάθε φορά να ανταποδίδει αυτή την αγάπη. Δύο χρόνια μετά την τελευταία της εμφάνιση, επέστρεψε με μια sold out συναυλία παρέα με το The Patti Smith Quartet στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.
Στον κατάμεστο Λυκαβηττό, το κοινό περίμενε με ανυπομονησία τη στιγμή που η Patti θα ανέβαινε στη σκηνή. Η ίδια χαιρέτησε θερμά τον κόσμο που την υποδεχόταν, με μια παρέα νεαρών, φανατικών θαυμαστών από την πάνω δεξιά κερκίδα να ξεχωρίζει αρκετές φορές μέσα στη βραδιά με τον ενθουσιασμό της.
Με την πρώτη ματιά, η Patti δεν θυμίζει σε τίποτα τη στερεοτυπική εικόνα μιας rock star. Όταν όμως ξεδιπλώνεται πάνω στη σκηνή και η φωνή της εκφράζει όλα εκείνα τα ιερά και βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα, μεταμορφώνεται σε ένα σύμβολο γυναικείας επαναστατικότητας, με punk ψυχή, που μάχεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα και αγκαλιάζει τη φύση.
Με το “Dancing Barefoot” επέλεξε να ανοίξει τη βραδιά και, σε συνδυασμό με τον εξαιρετικό ήχο και τη ζεστασιά του κοινού, μας μετέφερε νοερά σε παρθένα, ηλιόλουστα λιβάδια, αφήνοντας τη φαντασία να περιπλανηθεί ελεύθερα.
Ακολούθησαν τα “Ghost Dance”, “Space Monkey” και “Revenge” από τη δισκογραφία του The Patti Smith Group, το καθένα με τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα. Το “Ghost Dance” λειτούργησε ως φόρος τιμής στους αυτόχθονες πληθυσμούς της Αμερικής, ενώ το “Space Monkey” ξεχώρισε για τις χαρακτηριστικές μελωδίες των πλήκτρων, που θύμιζαν έντονα στιγμές από τους The Doors. Το “Revenge” αποτέλεσε μία από τις πιο σκοτεινές και αιχμηρές στιγμές της βραδιάς, με την Patti να παραδίδει ένα πραγματικό ρεσιτάλ ερμηνείας.
Η Patti εξέφρασε επίσης τη βαθιά αγάπη και τον θαυμασμό της για τον Jim Morrison, επιλέγοντας να τον τιμήσει με δύο τραγούδια. Το πρώτο ήταν το “The Crystal Ship”, μια συγκινητική επανεκτέλεση ενός από τα πιο εμβληματικά τραγούδια των The Doors, ενώ ακολούθησε το “Break It Up” από το κοσμογονικό Horses, το οποίο φέτος συμπληρώνει 51 χρόνια από την κυκλοφορία του.
Το απόλυτο highlight της βραδιάς ήρθε, κατά τη γνώμη μου, με το “Fireflies”, όταν η Smith και η μπάντα της έδωσαν όλο τους το είναι πάνω στη σκηνή. Η ερμηνεία της ήταν σπαρακτική, ενώ κάθε μέλος της μπάντας απέδωσε άψογα τον ρόλο του. Εξίσου δυνατή στιγμή αποτέλεσε και το “Pissing in a River”, ένα τραγούδι που παραδοσιακά ξεσηκώνει το κοινό στις συναυλίες της καλλιτέχνιδας.
Με το “Isn’t It a Pity” αποδόθηκε φόρος τιμής στον George Harrison των θρυλικών The Beatles. Σε αυτό το σημείο η Patti αποχώρησε προσωρινά από τη σκηνή και τα φωνητικά ανέλαβε ο Tony Shanahan. Ιδιαίτερα ξεχώρισε και ο γιος της Patti Smith, Jackson Smith, με τα εντυπωσιακά κιθαριστικά του solo.
Λόγω της πολιτικής και ανθρωπιστικής φύσης της καλλιτέχνιδας, ακούστηκαν αρκετές φορές συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης, με την κορύφωση να έρχεται στο “Peaceable Kingdom”, του οποίου το μήνυμα παραμένει δυστυχώς διαχρονικά επίκαιρο.
Στη συνέχεια ακούστηκαν τα πασίγνωστα “Because the Night” και “Gloria”, το τελευταίο σε μια εκδοχή βασισμένη στο τραγούδι των Them. Η βραδιά έκλεισε με το εμψυχωτικό μήνυμα του “People Have the Power”, υπενθυμίζοντάς μας πως οι άνθρωποι εξακολουθούν να κρατούν στα χέρια τους τη δύναμη να αλλάξουν την πραγματικότητα, όσο ζοφερή κι αν μοιάζει.
Η Patti Smith μπορεί πλέον να έχει διανύσει 79 χρόνια ζωής, όμως το αγέρωχο, νεανικό και επαναστατικό της πνεύμα μοιάζει πως δεν θα σβήσει ποτέ!
Για το RockOverdose,
Κατερίνα Μήτικα
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
