Δέκα χρόνια Release Athens. Μια ολόκληρη δεκαετία γεμάτη μεγάλες συναυλίες, έντονα συναισθήματα και στιγμές που έχουν γραφτεί ανεξίτηλα στη μνήμη των Ελλήνων μουσικόφιλων. Τη Δευτέρα, βρεθήκαμε ξανά στην Πλατεία Νερού για την εναρκτήρια μέρα του φετινού φεστιβάλ, και το ξεκίνημα δε θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο. Το line-up έδωσε εξαρχής το σύνθημα: το απαραίτητο «ζέσταμα» από την εκρηκτική Ecca Vandal, η πολυαναμενόμενη επιστροφή των Viagra Boys και, φυσικά, η ιστορική πρώτη εμφάνιση των Limp Bizkit στην Ελλάδα.
Τη βραδιά άνοιξε η Αυστραλή Ecca Vandal, η οποία ανέβηκε στη σκηνή ακριβώς στις 19:00. Αν και η ώρα ήταν σχετικά νωρίς, ο κόσμος στην Πλατεία Νερού ήταν ήδη πάρα πολύς. Με punk τσαμπουκά, electro ρυθμούς, διάχυτη ένταση και σύμμαχο έναν εξαιρετικό, καθαρό ήχο, η Ecca δεν σταμάτησε να κινείται λεπτό, οργώνοντας κυριολεκτικά τη σκηνή. Η ίδια επέλεξε να παρουσιάσει κομμάτια από το ολοκαίνουριο άλμπουμ της “Looking for People to Unfollow” που κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες μέρες, δείχνοντας να απολαμβάνει πραγματικά την πρώτη ζωντανή ανταπόκριση του κόσμου στα νέα της τραγούδια.
Το καλύτερο στοιχείο της εμφάνισής τους ήταν η απόλυτα αυθεντική, «χύμα» αίσθηση που έβγαζαν πάνω στη σκηνή. Χαρακτηριστικό ήταν ότι ο κιθαρίστας, ανάλογα με το τραγούδι, έπιανε μια την κιθάρα και μια το μπάσο. Παρόλο που έπαιζαν με ντάλα ήλιο δεν πτοήθηκαν ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Κέρδισαν τις εντυπώσεις, ζέσταναν για τα καλά το κοινό και παρέδωσαν με τον καλύτερο τρόπο τη σκυτάλη στους Viagra Boys που ακολουθούσαν.
Για τη συνέχεια, οι εσχάτως αγαπημένοι του ελληνικού κοινού Viagra Boys, θα ανέβαζαν τον πήχη της διάθεσης -και της χαζομάρας- επίπεδα επάνω. Όσοι είχατε ξαναβρεθεί σε παλαιότερη εμφάνιση τους γνωρίζατε τι να περιμένετε, οι μέχρι πρότινος αδαείς μάλλον βρήκατε τη νέα σας αγαπημένη μπάντα. Αυτό που προσφέρουν ζωντανά οι Σουηδοί, μπορεί να μην εξελίσσεται ιδιαίτερα μέσα στα χρόνια, όμως δύσκολα χάνει την -παρακμιακή- γοητεία του. Στο κάτω κάτω δεν υπάρχει και κάτι αντίστοιχο εκεί έξω.
Και αναφέρομαι πάντα στο καθαρά σκηνικό μέρος: Ο Sebastian Murphy είναι προφανώς ο πρωταρχικός πόλος έλξης, με τα full body tattoos, την κοιλιά εγκύου και το πιο παρτάλι ύφος ever να μαγνητίζει τα βλέμματα. Γρήγορα όμως αντιλαμβάνεσαι ότι ο καθένας από τους έξι μικρούς αθεόφοβους Σουηδούς διαθέτει άπλετο χώρο να κάνει το “κομμάτι” του, με highlight το ρεσιτάλ του “παραλία” Οscar Carls στο σαξόφωνο και του “είμαι λέσι” Elias Jungqvist στα πλήκτρα, οι οποίοι μπορεί να μη σκαρφάλωσαν αυτή τη φορά στους ενισχυτές, έδωσαν όμως σε κάθε περίπτωση τα ρέστα τους στο εξωφρενικό τελείωμα με το “Research Chemicals”.
Στο ενδιάμεσο μας είχαν στείλει σε χορευτικό ντελίριο, με υπερ groovy ρυθμούς από τον απλό λιτό απέριττο Henrik Hockert (του οποίου το μπάσο στο πίσω μέρος έφερε περήφανα το σύνθημα “Fuck The Fascists”) και σύγχρονους post punk ύμνους, όπως τα “Punk Rock Loser”, “Ain’t Νo Thief”, το “ξεφτιλίζω τους φασίστες με τόνους χιούμορ” “Troglodyte” (με ένα βροντερό “Free Palestine” να το προλογίζει) και το απόλυτο “Sports”, με τον Sebastian Murphy να επιδίδεται σε γυμναστικές επιδείξεις για προχωρημένους (ή και όχι). Οι πιστοί χαρήκαμε και την προσθήκη των “Man Made Of Meat”, “Waterboy”, “Uno II” και “Pyramid Of Health από το περσινό “Viagr Aboys” και έχοντας έτσι πάρει μια υπερπλήρη δόση ηρωικής καγκουρίλας, θα νιώθαμε πλεον πανέτοιμοι για το τελειωτικό χτύπημα από τον Fred Durst και την παρέα του.
Μετά την ισοπεδωτική εμφάνιση των Viagra Boys, οι οποίοι αποδείχθηκαν απλά φανταστικοί και άφησαν το κοινό με το στόμα ανοιχτό, η Πλατεία Νερού είχε ήδη πάρει φωτιά. Το σουηδικό post-punk φαινόμενο παρέδωσε ένα σεμινάριο ωμής ενέργειας και punk αλητείας, έχοντας ως σύμμαχο έναν πραγματικά υποδειγματικό ήχο που έβγαινε πεντακάθαρος και δυνατός από τα ηχεία. Έπαιξαν τέλεια, ξεσήκωσαν τους πάντες με το ιδιαίτερο στυλ τους και, παρόλο η βασική αφορμή για να βρεθώ εκεί ήταν κυρίως αυτοί, το κλίμα που διαμόρφωσαν ήταν η ιδανική πάσα για τη συνέχεια, στρώνοντας το έδαφος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το μεγάλο όνομα της βραδιάς.
Η αναμονή, βέβαια, είχε το δικό της, επικό τρολάρισμα: στο wall εμφανίστηκε δυο φορες πριν την έναρξη, μια αντίστροφη μέτρηση 5 λεπτών. Όση ώρα έτρεχε ο χρόνος, ένας κέρσορας εμφανιζόταν κάθε τόσο στην οθόνη για να ξεσηκώνει το πλήθος και να ανεβάζει την ένταση, κάνοντας τον κόσμο να φωνάζει. Μόλις όμως η αντίστροφη μέτρηση μηδένιζε, αντί να ξεκινήσει το live, πετάγονταν στην οθόνη κάτι αστεία και τελείως awkward memes, συνεχίζοντας το παιχνίδι των Limp Bizkit με τα νεύρα του κοινού μέχρι την τελική τους έξοδο στη σκηνή.
Με το που έσκασαν οι Limp Bizkit στη σκηνή, στην πρώτη τους επίσκεψη στα μέρη μας, η Πλατεία Νερού μετατράπηκε αμέσως σε εμπόλεμη ζώνη. Μπήκαν εκρηκτικά με το “Just Like This”, συνέχισαν με το “9 Teen 90 Nine” και πέταξαν νωρίς-νωρίς ένα “Break Stuff” για να γίνει το πρώτο μεγάλο έλα να δεις. Ο Fred Durst, με το γνωστό του coolness, το καπελάκι και την άνεση που τον χαρακτηρίζει, έδωσε το σύνθημα, ενώ ο Wes Borland με την εκκεντρική του εμφάνιση έσπειρε πανικό με τα βαριά, κολλητικά riffs του—ειδικά όταν έβαλε το main riff του “Master of Puppets” των Metallica ως intro για να μπουν στο “Hot Dog”.
Το setlist ήταν γεμάτο από τις απόλυτες nu-metal επιτυχίες τους, όπως τα “My Generation” και “Nookie”, ενώ στο “Full Nelson” ανέβασαν μέχρι και δύο κορίτσια από το κοινό στη σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί τους! Μετά από τόση πίεση, ιδρώτα και ασταμάτητο χοροπηδητό από κομμάτια όπως το “Gold Cobra”, το “Eat You Alive” και το “Rollin'”, η μπάντα έπαιρνε μερικές ανάσες και ο DJ Lethal ανέλαβε δράση στα decks για να μας χαλαρώνει κάπως. Ανάμεσα στα κομμάτια, ο Lethal άρχισε να μιξάρει late 90s και 00s pop επιτυχίες αλλά και κλασικά hip-hop tracks. Ηθελε να βγάλει προς τα έξω όλη αυτή την έντονη νοσταλγία των 90s με έναν άκρως διασκεδαστικό τρόπο.
Η συνέχεια επιφύλασσε το “Boiler”, ενώ αμέσως μετά, στη θρυλική διασκευή του “Behind Blue Eyes” των The Who, η ατμόσφαιρα φορτίστηκε διαφορετικά• ήταν μια στιγμή που αρκετοί μέσα στο πλήθος συγκινήθηκαν βαθιά, τραγουδώντας κάθε στίχο με τα χέρια ψηλά. Η ενέργεια επέστρεψε στα κόκκινα με τα “Bring It Back” και “My Way”. Μετά το “Take a Look Around”, η απόλυτη παράνοια ολοκληρώθηκε όταν αποφάσισαν να παίξουν για δεύτερη φορά το “Break Stuff” ως το τελικό, τελειωτικό χτύπημα της βραδιάς.
Ο κόσμος μπροστά το ζούσε στο έπακρο και, τουλάχιστον από εκεί που ήμουν εγώ, δεν έβλεπες κόσμο κολλημένο στα κινητά• όλοι ήταν «εκεί», δοσμένοι στη φάση. Η πίεση ήταν τεράστια, καθώς τα ασταμάτητα mosh pits άνοιγαν το ένα μετά το άλλο. Το σπρωξίδι ήταν ανελέητο, παρασύροντας τους πάντες σε μια μάζα από άλματα και απόλυτη πόρωση που δεν άφηνε κανέναν να πάρει ανάσα. Ήταν μια εμφάνιση-οδοστρωτήρας από εκείνες που σε αφήνουν με ένα τελείως διαλυμένο σώμα. Οι Limp Bizkit παρέδωσαν ένα σεμινάριο για το πώς στήνεται ένα σωστό party, και η πλάτη μου είναι η καλύτερη (και πιο πονεμένη) απόδειξη για το τι ακριβώς συνέβη χθες το βράδυ.
Για το Rock Overdose,
Νικόλας Καλογήρου (Limp Bizkit)
Δημήτρης Σούρσος (Viagra Boys)
Αλέξανδρος Καταστρόφος (Ecca Vandal)
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός @ JohnMetalmanPhotography
