Ο Steve Wynn και κατ’ επέκταση οι Τhe Dream Syndicate αποτελούν αξιωματικά και διαχρονικά αγαπημένους του ελληνικού κοινού. Μια περιοδεία λοιπόν που γιορτάζει τα 40 -και κάτι- χρόνια του εμβληματικού δεύτερου άλμπουμ τους “The Medicine Show” θα ήταν αδιανόητο να μην περνούσε από την πάντα φιλόξενη για αυτούς Αθήνα και τον καθιερωμένο τόπο συνάντησης της οδού Λιοσίων. Για να πραγματοποιηθεί βέβαια η συγκεκριμένη συναυλία, έπρεπε το συγκρότημα να κάνει ταξίδι αστραπή από την Κάτω Βαυαρία που έπαιζε το προηγούμενο βράδυ και να βρεθεί πτήση απευθείας για το Λονδίνο μετά το πέρας της, ούτως ώστε να συνεχίσουν απρόσκοπτα το ευρωπαϊκό τους ταξίδι.

Σε κάθε περίπτωση τα άστρα ευθυγραμμίστηκαν και την περασμένη Πέμπτη βρέθηκαν στη σκηνή του Gagarin για μια “An Evening With” εμφάνιση, χωρίς κάποιο άλλο σχήμα να ανοίγει για αυτούς.

Όπως άλλωστε αστειεύτηκε ο Steve Wynn κατά τη διάρκεια του πρώτου set τους: “Είμαστε το opening act για τους The Dream Syndicate”. Βλέπετε, η συναυλία ήταν χωρισμένη σε δύο ενότητες. Στην πρώτη θα παρακολουθούσαμε τους Τhe Dream Syndicate του σήμερα, με υλικό αποκλειστικά από τη σύγχρονη εποχή τους. Ένα set που θα χαρακτηριζόταν αρκετά πιο εσωστρεφές και moody, καθώς η αμερικάνικη ψυχεδελική παράδοση και το κλίμα της ερήμου της Καλιφόρνια θα είχαν εδώ τον πρώτο λόγο, με τη μπάντα να μας βάζει κατά κάποιο τρόπο σταδιακά στο κόλπο και να μας ζεσταίνει για το “ζουμί” της βραδιάς, που θα ήταν προφανώς η ζωντανή παρουσίαση του “The Medicine Show”. Εδώ ο Jason Victor θα τραβούσε όλα τα βλέμματα πάνω του, με τα μακροσκελή solos του διανθισμένα με κάθε λογής εφέ να δίνουν τον τόνο, ενώ και ο Chris Cacavas -πάλαι ποτέ των Green On Red- στα πλήκτρα βρήκε ορθάνοικτο πεδίο δράσης, προκειμένου να τονιστεί ακόμα περισσότερο το ψυχεδελικό στοιχείο. Κι αν η ένταση που στην αρχή ήταν χαμηλή χάλασε λίγο κάποιους, σταδιακά ανέβηκε και μέχρι τη στιγμή που φτάσαμε στο “Glide” -ένα από τα καλύτερα κομμάτια αυτής της σύνθεσης- όλα ήταν στη θέση τους.

Διακοπή πάνω στο καλύτερο, όμως το cliffhanger κράτησε μόλις είκοσι λεπτά, με τους Τhe Dream Syndicate του παρελθόντος πλέον, να επανέρχονται στη σκηνή για την κυρίως ατραξιόν της βραδιάς. “40 χρόνια νεώτεροι” κατά τον μονίμως ευδιάθετο Steve Wynn, ο οποίος φορούσε το αυθεντικό βουργουνδί jacket από την original περιοδεία του “The Medicine Show”.

Σε αντίθεση με την καθιερωμένη πρακτική που θέλει τα συγκροτήματα να αποδίδουν άλμπουμ καθ’ολοκληρίαν με το tracklist να τηρείται ευλαβικά, οι The Dream Syndicate θα δοκίμαζαν κάτι διαφορετικό. Θα αναδιέτασαν τη σειρά των κομματιών, ώστε να προσιδιάζει ένα setlist από μια συναυλία τους τη δεκαετία του ’80, μεταφέροντας μας όσο το δυνατόν πιο κοντά στο κλίμα της εποχής. Άλλωστε, οι αποστειρωμένες λογικές ποτέ δεν τους ταίριαζαν.

Το “Still Holding On To You” διατήρησε πάντως τη θέση του ως πρώτο κομμάτι, εκκινώντας με γνώριμο τρόπο τη δεύτερη ενότητα της βραδιάς και τους προβολείς να βρίσκονται πλέον κυρίως πάνω στον frontman Steve Wynn. Το “Bullet With My Name On It”, που ακολούθησε γκέλαρε κατευθείαν στο κοινό, ενώ το “Daddy’s Girl” δε θα μπορούσε παρά να φέρει άπαντες στο πόδι, με τον ξεσηκωτικό του ρυθμό. Η μπασογραμμάρα και γενικότερα η υπεργκρούβα του ομώνυμου δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο, ενώ η σκοτεινή αύρα που έβγαλε το “Merritville”, το κατέστησε αυτόματα κορυφαία στιγμή του δεύτερου set, με τον Chris Cacavas να οδηγεί το κομμάτι στη “λύση” του, με υποδειγματικό τρόπο. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει εδώ στο έμπειρο rhythm section των Μark Walton και Dennis Duck, που μπορεί να μην παίζουν flashy πράγματα, το swing και το groove που έβγαζαν όμως ήταν εξωπραγματικό και αποτελεί βασικό ατού του σχήματος. Το μεγάλο πανηγύρι πάντως έγινε με την ξεχειλωμένη version του “John Coltrane Stereo Blues”, με άπαντες τους μουσικούς να παίρνουν χώρο να κάνουν και λίγο το κομμάτι τους και το κοινό να μπαίνει δυναμικά στην εξίσωση με χειροκροτήματα και sing alongs.

Διακοπή νούμερο δύο, αυτή τη φορά όμως σύντομη, με τους Τhe Dream Syndicate να επανέρχονται άμεσα, για μια γερή δόση από το επίσης εμβληματικό ντεμπούτο τους “The Days Of Wine And Roses”. “The Side I’ll Never Show”, “Tell Me When It’s Over” και “That’s What You Always Say” παιγμένα back to back και το live γνωρίζει την αδιαμφισβήτη κορύφωση του, με θρυλικές συνθέσεις της πρώιμης εποχής του Paisley Underground. O κλήρος της “αποφώνησης” πέφτει στο αιώνιο “Boston”, σε μια εξόχως δυναμική εκτέλεση, με τον Steve Wynn να παρακινεί τον κόσμο να συμμετέχει και την ανταπόκριση να είναι σύσσωμη. Ιδανικό κλείσιμο, σε μια βραδιά που για ακόμα μια φορά οι Τhe Dream Syndicate υπήρξαν απολαυστικότατοι, χορταστικότατοι (πλέον των δύο ωρών set) και οδηγούμενοι σε μια ηγετική εμφάνιση από το πολυπληθέστερο και πιο θερμό κοινό της τρέχουσας περιοδείας τους. 

Setlist:

21st Century:

Where I’ll Stand

Filter Me Through You

Out Of My Head

Black Light

Like Mary

80 West

How Did I Find Myself Here

Glide

Medicine Show:

Still Holding On To You

Bullet With My Name On It

Daddy’s Girl

Burn

The Medicine Show

Armed With An Empty Gun

Merrittville

John Coltrane Stereo Blues

Encore:

The Side I’ll Never Show

Tell Me When It’s Over

That’s What You Always Say

Boston

Για το RockOverdose,

Δημήτρης Σούρσος

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat